นชีเยี่ยที่อยู่ในความว่างเปล่าต่างขมวดคิ้วแน่น พวกเขารู้สึกหนาวสั่นในใจหลังจากที่ชายคนนั้นยัดก้อนหินเข้าไปในปากสำเร็จ เขาก็แหงนคอขึ้นอย่างสุดกำลัง ราวกับต้องการกลืนมันลงไปในท้อง แต่ก้อนหินกลับติดอยู่ในลำคอของเขา ไม่ขึ้นไม่ลง ใบหน้าที่น่าเกลียดก็แสดงความเจ็บปวดออกมาเขาคุกเข่าอยู่กับที่เหมือนสุนัข นิ้วทั้งสิบข่วนคอตัวเองอย่างบ้าคลั่งจนเป็นรอยเลือด เขาดิ้นรนอยู่นาน ในที่สุดก็ล้มลงกับพื้น นอนนิ่งไม่ขยับเหมือนคนตายตอนที่อันชิงอวี๋คิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หลินชีเยี่ยก็ส่งสายตาให้เขาแล้วส่ายหน้าหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……ทันใดนั้น ‘ศพ’ ของชายบนพื้นก็ลุกขึ้นมาอย่างแข็งทื่อ ยังคงเดินสี่ขา ดวงตาว่างเปล่ามองไปรอบๆ ไม่ว่าจะเป็นเลือดที่มุมปากหรือก้อนหินที่ติดอยู่ในลำคอ ทั้งหมดหายไปราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน“ทองคำ……ทองคำอยู่ที่ไหน……ฉันต้องการทองคำก้อนใหญ่……”เขาพึมพำพลางลากร่างที่ผอมแห้งไปตามรอยแยกของภูเขาทีละนิด ค่อยๆ หายไปจากสายตาของชายหนุ่มทั้งสองเมื่อเขาเดินห่างออกไปจนสุดสายตา คลื่นในอากาศว่างเปล่าก็กระเพื่อมขึ้น หลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋เดินออกมาตามลำดับ มองเงาร่างของชายคนนั้นที่จากไปและจมอยู่ในภวังค์ความคิดอันชิงอวี๋นึกถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ แล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “วิญญาณอาฆาตในนรกนี่ น่ากลัวจริงๆ……”“นั่นคงเป็นการลงทัณฑ์ที่ปีศาจในนรกกระทำต่อวิญญาณของเขาตอนที
