ายามค้นหาร่องรอยของหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ในม่านหมอกสีม่วงอันไร้ที่สิ้นสุดภายในมลพิษทางจิตที่เข้มข้น ทั้งสามคนกลั้นหายใจและร่วงลงอย่างอิสระ หลินชีเยี่ยชูปลายนิ้วขึ้น แสงเวทมนตร์อันงดงามพลันแผ่ขยายออกมาในหมอกมังกรดินเพลิงตัวใหญ่โตกระพือปีกบินออกมาจากวงเวทย์ เปลวไฟสีแดงเพลิงไหลเวียนอยู่บนร่างของมัน เห็นได้ชัดเจนในท้องฟ้าที่มืดมัวโฮก!มังกรดินเพลิงที่บินออกมาจากหมอกคำรามเสียงดัง ทันใดนั้นก็ดึงดูดความสนใจของปีศาจทั้งหมด สายฟ้าสีดำหลายสายพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ไล่ตามมังกรดินเพลิงบินไปไกลในขณะเดียวกัน บนพื้นดินแห้งแล้งใต้การต่อสู้บนท้องฟ้า รอยแยกในอากาศธาตุก็เปิดออกหลินชีเยี่ย ถือ [จั่นไป๋] พาอันชิงอวี๋เดินออกมาอย่างรวดเร็ว เจียงเอ่อร์ที่แนบอยู่กับร่างของอันชิงอวี๋ก็ลอยอยู่กลางอากาศ เงยหน้ามองเหล่าปีศาจที่บินตามไปฝูงใหญ่ ในใจรู้สึกโล่งอกที่รอดพ้นจากอันตรายทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เร็วเกินไป ตั้งแต่ปีศาจตัวแรกลงมือจะฆ่าพวกเขา จนถึงปีศาจนับสิบตัวร่วมมือกันไล่ล่าก็ผ่านไปแค่หกถึงเจ็ดวินาทีเท่านั้นถ้าไม่ใช่เพราะตอนที่ร่วงลงมา อันชิงอวี๋ปล่อยหมอกสีม่วงออกมาเพื่อพรางสายตา หลินชีเยี่ยเรียกหงเหยียนมาล่อปีศาจไป แล้วแอบพาพวกเขาหลบหนีเข้าไปในมิติ ถึงแม้พวกเขาจะลงถึงพื้นดินได้สำเร็จ ปีศาจเหล่านั้นก็คงจะไล่ตามมาฆ่าพวกเขาอยู่ดี บนพื้นดินแห้งแล้งที่ไม่มีที่กำบังนี้ พวกเขาคงจะกลายเป็นเป้านิ่งให้เหล่าป
