ีศาจล้อมโจมตีจนตายเป็นแน่เจียงเอ่อร์ทบทวนสถานการณ์เมื่อครู่อย่างละเอียด แล้วมองไปที่หลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋ด้วยสีหน้าประหลาด“เกิดอะไรขึ้น?” อันชิงอวี๋เห็นสีหน้าผิดปกติของเธอจึงถามขึ้น[พวกคุณสองคนทำได้ยังไง?] เจียงเอ่อร์อดไม่ได้ที่จะถาม [พวกคุณไม่ได้สื่อสารกันเลย แต่ทำไมในเวลาสั้นๆ แบบนั้น ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ แถมยังประสานงานกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ?]เมื่อได้ยินคำถามของเจียงเอ่อร์ หลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋สบตากัน แล้วหัวเราะอย่างจนปัญญา“แค่เข้าใจกันเอง และในสถานการณ์แบบนั้น ถ้าอยากจะหนีรอด ก็มีแค่วิธีนี้เท่านั้น” หลินชีเยี่ยอธิบายสั้นๆ แล้วรีบพูดต่อ “พวกปีศาจนั่นแข็งแกร่งเกินไป หงเหยียนคงรั้งพวกมันไว้ได้ไม่นาน พวกมันจะตามมาเร็วๆ นี้ เราต้องรีบออกไปจากที่นี่”จากสถานการณ์ตอนนี้ การบินคงเป็นไปไม่ได้แล้ว ในพื้นที่เล็กๆ ของเมฆเถ้าถ่านนี้ยังซ่อนปีศาจไว้มากมาย ใครจะรู้ว่าถ้าสามคนบินต่อไปข้างหน้า จะเจอปีศาจอีกกี่ตัว?ทั้งสามรีบผ่านพื้นที่รกร้างนี้ไป ตามทิศทางที่หลินชีเยี่ยชี้ไว้แต่แรก อาศัยความเร็วของตัวเองวิ่งฉิว[ไม่ใช่ว่าปีศาจในนรกแทบจะถูกฆ่าหมดแล้วเหรอ? ทำไมยังมีเยอะขนาดนี้?]เจียงเอ่อร์กางแขน สวมชุดขาวล่องลอยอยู่เหนือหลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋ราวกับวิญญาณ เธอเอ่ยถามอย่างงุนงง“มันแปลกจริงๆ” หลินชีเยี่ยวิ่งไปพลางครุ่นคิดไปพลาง “ตามที่ผู้อาวุโสเซราฟบอก ปีศาจระดับเทพขึ้นไปถูกฆ่าเกือบหมดแล้ว
