แต่ยังมีปีศาจระดับต่ำรอดชีวิตอยู่บ้าง……แต่จากสถานการณ์เมื่อกี้ นี่ไม่ใช่แค่การรอดชีวิตธรรมดาแล้วปีศาจมากมายขนาดนี้ซ่อนตัวอยู่ในเมฆ พวกมันรอดมาได้ยังไงกัน?”อันชิงอวี๋เงียบไปครู่หนึ่ง “บางที พวกมันอาจจะไม่ได้รอดชีวิต”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย“หมายความว่ายังไง?”“เมื่อกี้ฉันลองวิเคราะห์ร่างกายของพวกมันดู แต่ไม่พบคลื่นชีวิตในตัวพวกมันเลย” อันชิงอวี๋พูดอย่างช้าๆ “หัวใจของพวกมันไม่เต้น เลือดก็ไม่ไหลเวียน จากสัญญาณชีพทุกอย่างดูแล้วไม่เหมือนสิ่งมีชีวิต”“นายหมายความว่า พวกมันเป็นศพ?”“น่าจะเป็นอย่างนั้น”[แล้วพวกมันโจมตีพวกเราได้ยังไง?] ดวงตาของเจียงเอ่อร์เต็มไปด้วยความสงสัย [เมื่อกี้พวกมันบ้าคลั่งมาก ไม่เหมือนศพเลยสักนิด]สิ้นเสียง ก่อนที่หลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋จะตอบ เจียงเอ่อร์ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ก้มลงมองร่างของตัวเองที่ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วยิ้มอย่างจนใจ [ดูเหมือนฉันจะไม่มีสิทธิ์พูดถึงพวกมัน……เกือบลืมไปว่าฉันก็เป็นศพเหมือนกัน]“เธอต่างจากพวกมัน” อันชิงอวี๋ยิ้มแล้วส่ายหัว“บางทีอาจจะเกี่ยวกับดวงตาที่หว่างคิ้วของพวกมัน” หลินชีเยี่ยนึกทบทวนครู่หนึ่ง “พวกนายจำได้ไหม ตาทั้งสองข้างของพวกปีศาจนั่นปิดอยู่ แต่ดวงตาที่ประกอบด้วยแมลงตรงหว่างคิ้วกลับเปิดอยู่”“ดวงตาเหล่านั้นควบคุมร่างไร้วิญญาณของพวกมัน… เป็นไปได้”อันชิงอวี๋พยักหน้าแสดงความเห็นด้วยในขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสามคนได้ออก
