ห่างจากพื้นที่รกร้างนั้นแล้ว มาถึงเชิงเขาสูงตระหง่านหลายลูก ช่องแคบระหว่างภูเขาที่กว้างพอให้คนเดินเคียงกันได้หนึ่งถึงสองคนปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาหลินชีเยี่ยหันกลับไปมองด้านหลัง เห็นเงาดำมากมายกำลังกระพือปีกเนื้อ บินวนเวียนอยู่ใต้เมฆในระยะไกลราวกับกำลังมองหาร่องรอยของพวกเขา“ทางนี้ใช่ไหม?” อันชิงอวี๋ถามขณะยืนอยู่หน้ารอยแยก“อืม” หลินชีเยี่ยหันกลับมา “ทุกเส้นทางตรงนี้ล้วนทอดยาวไปในทิศทางเดียวกัน น่าจะเดินทางไหนก็ได้”“ข้างในไม่มีพวกปีศาจนั่นใช่ไหม?”“ในระยะที่ฉันรับรู้ได้ไม่มี” หลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่งก่อนเสริม “แต่ว่า ในหุบเขาดูเหมือนจะมีวิญญาณอาฆาตที่ตกนรกไม่น้อย กำลังเดินเตร่อยู่ข้างใน”
