ื่นสีแดงฉาน ค่อยๆ ปกคลุมท้องฟ้าทั้งผืน…ลมพายุพัดผ่านแผ่นดินสีแดงเพลิง เถ้าถ่านที่สะสมถูกกวาดขึ้นมา ร่างสามร่างค่อยๆ ลอยลงมาจากท้องฟ้าลงสู่นรก“ที่นี่ต่างจากที่ฉันจินตนาการไว้นิดหน่อยนะ” อันชิงอวี๋ยืนอยู่บนพื้นดินที่แตกร้าว มองไปรอบๆ ภายใต้ท้องฟ้าสีแดงเข้ม ภูเขาที่มีเปลวไฟลุกโชนตั้งตระหง่านอยู่บนขอบฟ้า อากาศเต็มไปด้วยฝุ่นที่เงียบสงัด“ต่างกันยังไง?”“จะพูดยังไงดี……เหมือนจะไม่น่ากลัวเท่าในตำนาน?”“จริงด้วย เพราะปีศาจที่อาศัยอยู่ในนรกตายไปหมดแล้ว ไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะน่ากลัวแค่ไหน มันก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต”หลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ ในระยะสายตาไม่เห็นช่องทางออกสู่โลกภายนอก ดูเหมือนว่าช่องทางนั้นคงจะแคบมากจนยากที่จะค้นพบ“นรกกว้างใหญ่ขนาดนี้ พวกเราจะหารอยแยกออกไปได้ยังไง?”“ค้นหาทีละนิดคงไม่ได้……พวกเราต้องอาศัยโชคนิดหน่อย” หลินชีเยี่ยหยิบก้อนหินแหลมขึ้นมาจากพื้น โยนขึ้นลงในมือ ทำท่าจะโยนมันออกไปเพื่อตัดสินทิศทางที่จะเดินหน้าต่อไป[อาศัยโชคอย่างเดียวเลยเหรอ?] เจียงเอ่อร์อดไม่ได้ที่จะเอ่ย [สถานที่ใหญ่ขนาดนี้ ชี้ไปทางไหนก็ได้แล้วจะเจอทางออกน่ะ โอกาสมันน้อยเกินไปแล้วนะ?]“ก็ต้องให้มันน้อยแบบนี้แหละ” หลินชีเยี่ยยิ้มบางๆ แสงสีทองวาบผ่านฝ่ามือในชั่วพริบตา “ยิ่งมันเป็นไปไม่ได้ ก็ยิ่งง่ายที่จะเกิดปาฏิหาริย์……”เขาหลับตาลง โยนก้อนหินในมือออกไป ก้อนหินกลิ้งไปบนพื้นหลายรอบ ก่อนจะชนกำแพงแล้วหยุดลงปลายแหลมของก้อนหินชี้
