ไปยังทิศทางหนึ่งในนรก“ไปกันเถอะ ทางนั้นแหละ” หลินชีเยี่ยตบมือเบาๆ กลุ่มเมฆปรากฏขึ้นใต้เท้า พาทั้งสามคนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเมฆพลิกกายโบยบินอยู่ใต้ท้องฟ้าสีแดงเข้ม เถ้าถ่านจำนวนมากรวมตัวกันในอากาศ ไหลเลื่อนราวกับก้อนเมฆหลินชีเยี่ยขี่เมฆไปพลางรักษาสภาพ [กวีแห่งนภา] เอาไว้ พุ่งเข้าไปในกลุ่มเถ้าถ่านที่ปกคลุมท้องฟ้า ลมแรงพัดวนรอบตัวคนทั้งสาม ไม่ให้เถ้าถ่านแม้แต่ชิ้นเดียวแตะต้องร่างกายของพวกเขา ทัศนวิสัยถูกบดบังด้วยเถ้าถ่านไร้ที่สิ้นสุด ตรงหน้าทั้งสามคนเหลือเพียงสีเทาขาว“เถ้าถ่านในนรกดูเหมือนจะหนาแน่นกว่าในสวรรค์นะ” อันชิงอวี๋ครุ่นคิด “ดูเหมือนว่าที่นี่น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของความผิดปกติ”“พอกลับไปแล้ว ต้องรายงานสถานการณ์ที่นี่ให้สรวงสวรรค์ทราบโดยด่วน พลังของคธูลูปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันเป็นเรื่อง……”หลินชีเยี่ยพูดได้ครึ่งทางก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง รูม่านตาหดตัวลงอย่างกะทันหันเมื่อเห็นเขาหยุดพูดกะทันหัน อันชิงอวี๋กำลังจะเอ่ยปากถาม เมฆพลิกกายใต้เท้าก็พลันเบี่ยงตัวอย่างรวดเร็ว พาพวกเขาเลี้ยวเป็นมุมฉากในชั่วพริบตา อันชิงอวี๋แทบจะถูกเหวี่ยงออกไปโดยไม่ทันตั้งตัวเส้นใยที่มองไม่เห็นหลายเส้นพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของอันชิงอวี๋ ดึงร่างของเขากลับมาบนเมฆพลิกกายอย่างรวดเร็ว ในชั่วขณะถัดมา มือยักษ์สีดำก็โผล่ออกมาจากกลุ่มเมฆเถ้าถ่านที่พวกเขาเพิ่งผ่านไป เกือบจะบดขยี้ทั้งคนและเมฆให้แหลกละเอียดในคราวเดียว!อันชิงอวี๋ล
