ลองอีก รออยู่ที่นี่’เสิ่นชิงจู่นิ่งอยู่กับที่ฟู่!อักขระสีทองนั้นลุกไหม้จนหมดในอากาศ จุดแสงสีทองพลันหายไป ใบหน้าซีดและตกตะลึงของเสิ่นชิงจู่จมลงสู่ความมืดอีกครั้งเสียงลำเรือลั่นดังก้องในห้องโดยสารที่มืดมิด เสิ่นชิงจู่นิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น ผ่านไปนาน เขาจึงหัวเราะเยาะตัวเอง พิงประตูแล้วนั่งลงบนพื้นอย่างอ่อนแรงเขาหยิบบุหรี่ออกมาจากอกเสื้อ คาบไว้แล้วจุด ควันพวยพุ่งออกมาอย่างผ่อนคลาย แต่กำปั้นซ้ายก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัวเขาเงยหน้ามองหมอกที่ม้วนตัวอยู่ท้ายเรือ จมอยู่ในความเงียบปัง!!ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงหมัดที่ทุบลงบนดาดฟ้าเรือดังก้องไปทั่วห้องโดยสารที่เงียบสงัด……สวรรค์ลำแสงสีทองวาบขึ้นบนท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง พุ่งตรงเข้าสู่ส่วนลึกของสวรรค์มิคาเอลเคลื่อนที่ว่องไว จนหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทองมองเห็นเพียงเงาพร่ามัวผ่านไปใต้ร่างกาย จากนั้นก็มาถึงลานโล่งที่แห้งแล้งกว้างใหญ่หลินชีเยี่ยยืนอยู่บนกลุ่มเมฆ มองไปรอบๆ เห็นเมฆสีขาวลอยล้อมรอบลานโล่งนี้ เหมือนหอคอยทรงกลมสีขาวที่หมุนช้าๆ เชื่อมต่อจากเมฆใต้เท้าไปจนถึงท้องฟ้าสีเหลืองอำพัน ลานโล่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยเมฆขาวนี้ มองคร่าวๆ ก็กว้างเกือบร้อยกิโลเมตร ราวกับเป็นเมืองใหญ่อันชิงอวี๋เอ่ยอย่างประหลาดใจ “ที่นี่คือสวรรค์เหรอ?”มิคาเอลอธิบายอย่างสงบ “ที่นี่คือที่พำนักของพระผู้เป็นเจ้า ส่วนวงนอกของเมฆ ถึงจะเป็นสวรรค์ที่แท้จริงขอ
