่มชัดขึ้น และเส้นทางเบื้องหน้าก็ชัดเจนกว่าที่เคยเป็นมาในไม่ช้า หลินชีเยี่ยก็ยืนอยู่หน้าประตูที่อยู่ลึกที่สุดในใจ เขายื่นมือออกไปและจับลูกบิดประตูเบาๆ……ในห้องโดยสารที่โคลงเคลง มีร่างสี่ร่างหลับตาสนิท ไม่ขยับเขยื้อน มีเพียงเสียงคลื่นซัดและเสียงลั่นของดาดฟ้าเรือที่ดังก้องในอากาศทันใดนั้น มีแสงสีขาวจางๆ วาบขึ้น เจียงเอ่อร์ที่นอนอยู่ในโลงศพก็หายวับไปในอากาศ ราวกับไม่เคยปรากฏตัวอยู่ที่นั่นมาก่อนหลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที หลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่ตรงกลางก็เผยอริมฝีปากเล็กน้อย ดูเหมือนจะกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง ร่างของเขาก็มีแสงสีขาววาบขึ้นเช่นกัน ทั้งร่างพลันหายวับไป……หลินชีเยี่ยรู้สึกว่ารอบตัวสว่างจ้าขึ้นทันที เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองอยู่บนก้อนเมฆสีขาวสะอาดพูดให้ถูกต้องก็คือ นี่เป็นพื้นที่เกิดจากการรวมตัวของเมฆหลายชั้น เมฆพลิ้วไหว สามารถมองเห็นอิฐหินสีขาวที่ซ่อนอยู่ภายใน เท้าทั้งสองเหยียบอยู่บนเมฆ เมื่อเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าสีครามก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม ราวกับว่าแค่ยื่นมือออกไปก็สามารถสัมผัสท้องฟ้านี้ได้ไม่ไกลจากตัวเขา มีทูตสวรรค์สีทองที่มีปีกหกปีกลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ทั่วร่างแผ่รัศมีอันศักดิ์สิทธิ์“ยินดีต้อนรับสู่สวรรค์” มิคาเอลเอ่ยเสียงเรียบ“ที่นี่คือสวรรค์เหรอ?” หลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ นอกจากเมฆสีขาวและท้องฟ้าสีคราม เขาก็ยังไม่เห็นอะไรอื่นอีก[อ๊ะ!]เสียงประหลาดใจของสาวน้อยดังมาจากด้านหลังของหลิน
