ถ้าเราตามหาไปตามเส้นทางนี้ คงยากที่จะได้อะไร”“……” หลินชีเยี่ยถอนหายใจ “ไปกันเถอะ ปรมาจารย์กระบี่น่าจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต เรามาหาหีบพันธสัญญาก่อน แล้วค่อยวางแผนกัน”ทุกคนกลับขึ้นเรือสำรวจ แล่นเรือต่อไปตามเส้นทางเดิม หลินชีเยี่ยนั่งอยู่ในห้องโดยสาร ใช้พลังจิตครอบคลุมทะเลโดยรอบตลอดเวลา แม้โอกาสจะน้อยนิด แต่ตราบใดที่ยังมีความเป็นไปได้ เขาก็ยังอยากลองค้นหาดูน่าเสียดายที่จนกระทั่งเรือสำรวจแล่นมาถึงใกล้จุดหมาย เขาก็ยังไม่พบอะไรเลยขณะนี้เป็นเวลาดึกแล้ว หมอกปกคลุมท้องฟ้า ไม่เห็นแสงดาวและจันทร์แม้แต่น้อย ในความมืดมิดที่ยื่นมือไปข้างหน้าแทบมองไม่เห็นนิ้วมือ หมอกและทะเลดูเหมือนเชื่อมต่อเป็นหนึ่งเดียวกัน ทำให้ไม่สามารถแยกแยะทิศทางได้ห้องโดยสารโคลงเคลงไปตามคลื่น แสงเทียนสลัวส่องสว่างมุมหนึ่งของห้องโดยสารที่คับแคบ อันชิงอวี๋ถือหางเสืออาศัยความจำอันน่าทึ่งและการวิเคราะห์สนามแม่เหล็ก ควบคุมเรืออย่างแม่นยำในความมืดไร้ที่สิ้นสุด ค่อยๆ แล่นไปยังที่ไกลออกไป“แปลก……”หลินชีเยี่ยยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกส่องสว่างด้วยแสงเทียนสลัว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเจียงเอ่อร์ถามอย่างสงสัย [มีอะไรเหรอคะ?]“ตั้งแต่เราเข้ามาในน่านน้ำนี้ ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งลี้ลับปรากฏตัวเลย” หลินชีเยี่ยพูดพลางครุ่นคิด “ตั้งแต่เราเดินเรือมาจากต้าเซี่ยจนถึงที่นี่ ระหว่างทางจะมีสิ่งลี้ลับปรากฏตัวเป็นระยะ และพยายามจะทำลายเรือลำนี้ แ
