สร็จแล้ว!
【ค่าประสบการณ์วิถีพู่กัน +1】
ซี๊ด…ว่าแล้ว การวาดภาพมันยากจริงๆ
เซียวเหยียนหัวเราะขมขื่นในใจ
ข้างๆ กัน ท่านลุงสวีแอบเหลือบมองกระดานวาดภาพ ถามอย่างสงสัย “คุณชายน้อย ท่านวาดอะไรหรือขอรับ?”
“ท่านลุงดูไม่ออกรึ คนไง!” เซียวเหยียนอับอายจนโกรธ
“นี่มัน…” ท่านลุงสวีรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
เซียวเหยียนแค่นเสียงอย่างโกรธเคือง “ท่านลุงว่ารูปลักษณ์ภายนอกไม่เหมือนใช่หรือไม่ นั่นเป็นเพราะท่านลุงไม่เข้าใจความหมายแฝงที่ข้าบอก ท่านดูวงกลมนี้สิ ท่านคิดว่านี่คือศีรษะรึ ไม่ใช่ นี่คือตัวแทนของความกลมกลืน ท่านดูเส้นตรงนี้สิ ท่านคิดว่าเป็นร่างกายรึ ไม่ใช่ นี่ต้องการจะแสดงออกว่า คนอยากจะยืนขึ้นได้ ก็ต้องกลมกลืนหน่อย ท่านลุง ท่านยังต้องเรียนรู้อีกนะ อย่าได้ใจร้อนปากไวเกินไป!”
“เอ่อ แล้วก้อนที่อยู่บนวงกลมนั่นไม่ใช่ผมรึขอรับ?”
“ไม่ใช่….จริงๆ ก็ใช่และไม่ใช่ นั่นเป็นทั้งผม และก็คืออุดมคติ!”
“อุดมคติ?”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “อุดมคติงอกอยู่บนศีรษะ ก็สมเหตุสมผลดีนี่ ผมที่ดกหนานี้ คืออุดมคติของคนจำนวนมาก ก็สมเหตุสมผลดีใช่หรือไม่?”
“???” ท่านลุงสวีงุนงง
เซียวเหยียนพูดจาเหลวไหลจบ ก็วาดภาพต่อไป
ที่ทำให้ท่านลุงสว
