ี่อยู่ไม่ไกล เตรียมบินไปยังด่านเฉินหลงพวกเขาเพิ่งก้าวขึ้นห้องโดยสาร เครื่องบินหลายลำก็บินผ่านท้องฟ้าที่แจ่มใสไปพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง ก่อนจะหายลับไปในขอบฟ้า หลินชีเยี่ยมองผ่านหน้าต่างเครื่องบิน เงยหน้าขึ้นมองรอยสีขาวบนท้องฟ้า แล้วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “วันนี้จำนวนเครื่องบินมันมากเกินไปหรือเปล่า?”เสิ่นชิงจู่เสริมว่า “ดูเหมือนจะมากจริงๆ และส่วนใหญ่เป็นเครื่องบินทหารด้วย”เจียงเอ่อร์มองท้องฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง เห็นอันชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ กำลังจมอยู่กับความคิด จึงถามขึ้นว่า [คุณกำลังคิดอะไรอยู่?]“พวกเราอยู่ในสรวงสวรรค์มากี่วันแล้ว?”“หกวัน?”“ใช่”อันชิงอวี๋พยักหน้า คนอื่นๆ หันมามองเขาด้วยสีหน้างุนงง“พวกทหารใหม่คงจะเสร็จสิ้นขั้นตอนการลงทะเบียนและรับเสื้อคลุม ดาบตรง และเหรียญตรากันแล้ว วันนี้เป็นวันที่พวกเขาต้องไปรายงานตัวที่หน่วยพิทักษ์ราตรีทั่วประเทศ” อันชิงอวี๋หยุดชั่วครู่ “ในขณะเดียวกัน……ก็เป็นวันที่ทหารเก่าออกจากหน่วยเพื่อไปยังแนวหน้าด้วย”……เมืองหลวงฐานของหน่วย 006หลี่เจินเจินลากกระเป๋าเดินทาง มือหนึ่งกำเอกสารแน่น รีบเร่งเดินผ่านตรอกซอกซอยอย่างรวดเร็ว ล้อกระเป๋าเสียดสีกับพื้นขรุขระ ส่งเสียงดังครืดคราดเธอดูเวลา ขมวดคิ้วแน่น หันกลับไปตะโกนใส่ฟางโม่ที่ลากกระเป๋าตามหลังมาเช่นกัน“เฮ้! เร็วหน่อย!!”“มาแล้วๆ”ฟางโม่ยิ้มอย่างจนใจ แล้วรีบตามมาติดๆไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงหน้าประตูใหญ่สีแดงชาดของเรือ
