นสี่ประสานหลี่เจินเจินวางมือบนกระเป๋าเดินทาง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอมองประตูบานนั้น ในตรอกเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงหายใจหอบของทั้งสองคนดังก้องไปมา“หวังว่าจะทันนะ……” หลี่เจินเจินสูดหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ เมื่อกำลังจะยื่นมือไปผลักประตูรั้ว ประตูใหญ่ก็เปิดออกเองแอ๊ด!เสียงต่ำทุ้มดังขึ้น จางเจิ้งถิง ลู่หู่ และคนอื่นๆ ที่สวมเสื้อคลุมและลากกระเป๋าเดินทางเช่นกัน ยืนอยู่หลังประตูเมื่อเห็นหลี่เจินเจินและฟางโม่ที่ยืนอยู่บนขั้นบันได พวกเขาก็ชะงักพร้อมกันแสงอาทิตย์อบอุ่นในฤดูหนาวสาดส่องลงบนผิวอิฐและกระเบื้องสีเทาขาว ใบไม้แห้งร่วงปูพื้นอยู่ที่หน้าเรือนสี่ประสาน ซึ่งผ่านกาลเวลามานับไม่ถ้วน สมาชิก หน่วยพิทักษ์ราตรีสองรุ่นจ้องมองกันและกัน บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะจางเจิ้งถิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก“กลับมาแล้วเหรอ?”หลี่เจินเจินอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดเธอสูดหายใจลึก ยืนตัวตรง ปล่อยมือขวาจากกระเป๋าเดินทาง แล้วทำความเคารพอย่างแข็งขันให้กับสมาชิกหน่วย 006 ที่ยืนอยู่บนขั้นบันได พร้อมกับพูดเสียงดังฟังชัดว่า“ทหารใหม่ หลี่เจินเจิน! มารายงานตัวค่ะ!”ฟางโม่เห็นดังนั้น ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบทำความเคารพตาม “ทหารใหม่ ฟางโม่! มารายงานตัวครับ!”พวกเขาทั้งสองคนเป็นทหารใหม่ที่ถูกส่งตัวมาประจำการที่เมืองหลวงและรับหน้าที่ส่ว
