นใหญ่ของหน่วย 006 แทนอีกฝ่ายในการปกป้องหน่วยพิทักษ์ราตรีของเมืองหลวงเมื่อได้ยินประโยคนี้ สมาชิกหน่วย 006 ที่ยืนอยู่หลังประตูต่างมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา“ดีมาก!” จางเจิ้งถิงลากกระเป๋าเดินทางลงบันได ดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มมองไปที่ทั้งสองคน ยกมือขึ้นทำความเคารพแบบทหารเช่นกัน “พวกมือใหม่ ต่อไปนี้ ก็ฝากเมืองหลวงไว้กับพวกนายแล้ว รอให้พวกเรากลับมาอย่างมีชัย แล้วค่อยมาสังสรรค์กันดีๆ อีกครั้ง……พวกเราไปล่ะ”เมื่อสิ้นเสียง สมาชิกหน่วย 006 หลายคนสวมเสื้อคลุมเดินผ่านหลี่เจินเจินและ ฟางโม่ไป พวกเขายื่นมือตบไหล่ทั้งสองคน ราวกับเป็นการให้กำลังใจ การต้อนรับ……และการบอกลาใบไม้ร่วงปลิวว่อนหน้าประตูเรือนสี่ประสานที่เป็นพยานให้กับการพบเจอและการจากลา เจตจำนงของหน่วยพิทักษ์ราตรีสองรุ่นได้ถูกส่งต่อผ่านการกระทำเรียบง่ายนี้หลี่เจินเจินมองดูใบหน้าคุ้นเคยจากไปทีละคน เธอยืนนิ่งอยู่กับที่จนกระทั่งร่างของพวกเขาเกือบจะหายลับไปที่ปลายตรอก เธอถึงได้สติกลับมา น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่แดงก่ำ หันหลังกลับแล้วตะโกนสุดเสียงว่า“ฉันจะรอพวกคุณกลับมา!!”เสียงก้องกังวานไปทั่วตรอกที่เงียบสงัด หลี่เจินเจินเห็นเงาร่างเหล่านั้นโบกมือ แล้วหายลับไปสุดสายตาตึก ตึก ตึก!เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากหลังประตู หลี่เจินเจินและฟางโม่หันหน้าไปมองพร้อมกัน เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมทหาร กำลังยืนอยู่หลังประตู มองดูเงาร่างของคนที่จากไปด้วยสีหน
