รสองแผ่นนั้น จู่ๆ ก็ชะงักไปเขาหันไปมองซุนหงอคง “ต้าเซิ่ง ท่านมาที่นี่เพื่อสร้างป้ายให้พวกเขาหรือ?”“ไม่ได้หรือ?” ซุนหงอคงขมวดคิ้วเล็กน้อย“ได้สิ แต่ว่า……” ไท่ไป๋จินซิงพูดไม่ออก“แต่ว่าอะไร?”“เฮ้อ ต้าเซิ่ง สหายน้อยหลิน……พวกท่านตามข้ามาเถอะ”ไท่ไป๋จินซิงโบกพู่กัน เรียกก้อนเมฆขาวมา แล้วก้าวขึ้นไปบนนั้นซุนหงอคงขมวดคิ้วแน่นขึ้น“ต้าเซิ่ง ตามข้ามาเถอะ ข้าจะพาท่านไปที่หนึ่ง”เมื่อเห็นซุนหงอคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไท่ไป๋จินซิงจึงเรียกอีกครั้ง ซุนหงอคงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มลงหยิบถุงดำบนพื้นขึ้นมา แล้วตามเขาขึ้นไปบนก้อนเมฆขาว“เจ้าจะพาข้าไปไหน?”“ไปแล้วท่านก็จะรู้เอง”ไท่ไป๋จินซิงโบกพู่กันอีกครั้ง ร่างทั้งสามพลันหายวับไปอย่างรวดเร็วที่ขอบฟ้า……ไม่นานนัก พวกเขาก็ค่อยๆ ลงจอดที่บริเวณใจกลางของสรวงสวรรค์นี่คือลานพิธีที่มีแท่นศิลาศักดิ์สิทธิ์สลักจากหยกขาวตั้งตระหง่านอยู่ แท่นศิลาไม่ได้มีมากนัก มองไปทั่วก็มีเพียงหกเจ็ดแท่ง แต่แต่ละแท่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายสิบเมตรและสูงกว่าร้อยเมตร ส่องประกายสีขาวอ่อนๆ ภายใต้แสงอาทิตย์สำหรับบริเวณนี้ ซุนหงอคงรู้สึกไม่คุ้นเคย เขามั่นใจว่าเมื่อร้อยปีก่อน สรวงสวรรค์ไม่มีสถานที่แห่งนี้ซุนหงอคงก้าวลงจากเมฆ มองไปรอบๆ ที่แท่นศิลาหยกขาวสูงตระหง่านหลายแท่ง กำลังจะขมวดคิ้วพูดอะไรบางอย่าง สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่สองแท่นในนั้น ม่านตาพลันหดเล็กน้อยหลินชีเยี่ยเดินตามหลังเขามา เมื่อเห็นต
