ัวอักษรสีทองบนผิวของแท่นศิลาหยกขาวสองแท่งนั้นชัดเจนก็ชะงักอยู่กับที่เช่นกันเทพผู้พิทักษ์ต้าเซี่ย ทูตพุทธพิธีทิศตะวันตก ตือโป๊ยก่ายเทพผู้พิทักษ์ต้าเซี่ย อรหันต์กายาทองคำทิศตะวันตก ซัวหงอเจ๋งไท่ไป๋จินซิงสลายเมฆหมอกออกไป เดินอย่างไม่เร่งรีบมาที่ข้างกายของทั้งสอง ลูบเคราขาวพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“รากฐานสรวงสวรรค์ซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์แล้ว หลังจากเหล่าเทพของต้าเซี่ย กลับคืนมา เง็กเซียนฮ่องเต้ก็สั่งให้คนสร้างศิลาหยกบุญกุศลเหล่านี้ขึ้นมา เพื่อแต่งตั้งยศเทพผู้พิทักษ์ให้แก่เหล่าเทพที่เสียชีวิตในหายนะหมอกปริศนาเมื่อร้อยปีก่อน และตั้งไว้ ณ ที่นี้ เพื่อระลึกถึงคุณงามความดี ต้าเซิ่ง หากท่านต้องการเคารพพวกเขา ก็ทำที่นี่ได้เลย……ส่วนเนินเขาเล็กๆ นั่นมันดูต่ำต้อยเกินไป”ซุนหงอคงถือถุงดำยืนนิ่งอยู่ใต้ศิลาหยกสองแผ่นที่เปล่งประกายระยิบระยับ น้ำตาสองสายไหลออกมาจากดวงตาที่แดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยใต้ผ้าจีวรครึ่งผืน“ได้……” เขาเอ่ยคำเดียวออกมาด้วยเสียงแหบแห้งซุนหงอคงก้มตัวลง หยิบสุราและผลไม้วิเศษเหล่านั้นออกมาจากถุงดำอีกครั้ง วางเรียงกันไว้หน้าศิลาหยกทั้งสอง“ท่านซิงจวิน พวกเราไปกันเถอะ” หลินชีเยี่ยรู้สึกสับสนในใจ เขาละสายตากลับมา พูดกับไท่ไป๋จินซิงที่อยู่ข้างๆคนหลังลูบเคราพลางยิ้ม “ก็ดีเหมือนกัน”ทั้งสองหันหลังเดินออกจากป่าศิลาหยกที่ขอบของป่าศิลาหยก หลินชีเยี่ยอดใจไม่ไหวหันกลับไปมองอีกครั้งพบเพียงร่างที่คุ
