้นเคยนั้นกำลังถือจอกสุราวิเศษ ราวกับกำลังแกว่งขึ้นฟ้าเล็กน้อย จากนั้นก็ดื่มอึกใหญ่ แล้วเทราดลงตรงหน้าศิลาหยก ก่อนจะหัวเราะแล้วพูดว่า“นับว่าตาแก่เง็กเซียนนั่นยังมีน้ำใจอยู่บ้าง วันนี้สุรานี้ ข้าจะแบ่งให้เขาสักส่วน เจ้าบื้อ เหล่าซัว วันนี้พวกเราไม่เมาไม่เลิก!”ในป่าศิลาหยกที่เงียบเหงาไร้ผู้คน มีเพียงร่างครึ่งพุทธครึ่งปีศาจนั่งอยู่หน้าศิลา บางครั้งหัวเราะลั่น บางครั้งร่ำไห้โศกเศร้า ดูราวกับคนบ้า……ไม่มีใครรู้ว่า ณ ขณะนี้ นอกวังหลิงเซียว มีสองร่างกำลังมองมาที่นี่จากระยะไกลหยวนสื่อเทียนจุนยกมือไพล่หลังเสื้อคลุมยาว ยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า “เจ้าลิงบ้านี่… สุดท้ายก็กลับมาจนได้”ไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจ “ไม่นึกเลยว่าคุณจะให้ความสำคัญกับเขาขนาดนี้ ไท่ไป๋จินซิงนั่นก็คุณส่งไปใช่ไหม?”หยวนสื่อเทียนจุนค่อยๆ หลับตาลง “ใช่ สรวงสวรรค์ของข้า ติดค้างเขามากเกินไป……”“เรื่องของเจ้าลิงตัวนั้น ช่างมันก่อน”ไป๋หลี่พั่งพั่งหันไปมองหยวนสื่อเทียนจุน แล้วยื่นมือออกไป“ทำอะไร?” หยวนสื่อเทียนจุนถามอย่างสงสัย“ผมต้องการของสิ่งหนึ่ง”“หืม?” หยวนสื่อเทียนจุนขมวดคิ้ว “อะไรล่ะ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งอ้าปากและพูดชื่อหนึ่งออกมา“เจ้าต้องการมันไปทำอะไร?” ความสงสัยบนใบหน้าของหยวนสื่อเทียนจุนยิ่งเข้มข้นขึ้น“ให้ผู้อื่นไม่ได้หรือ?”“ได้แน่นอน นั่นเป็นของของเจ้าอยู่แล้ว ข้าแค่เก็บรักษาไว้ให้ชั่วคราวเท่านั้น” หยวนสื่อเทียนจุนหันหลังและ
