เดินไปทางไกล“ตามข้ามาสิ”……ยามพลบค่ำในลานบ้านหลินชีเยี่ยยืนพิงราวบาร์สองอัน เหงื่อไหลโซมกายเงาสายหนึ่งพุ่งผ่านท้องฟ้า กลายเป็นเงาสีทองเข้มพร่าเลือน แล้วพุ่งเข้าสู่ร่างของหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยชะงัก หยุดการเคลื่อนไหวในทันทีซุนหงอคงกลับมาแล้ว?หลินชีเยี่ยดำดิ่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า พบว่าซุนหงอคงกลับมาที่โรงพยาบาลจริงๆหัวใจที่แขวนค้างอยู่จึงได้ผ่อนคลายลงในที่สุดเขาปล่อยให้ซุนหงอคงอยู่คนเดียวในป่าศิลาหยกตลอดทั้งบ่าย แต่เดิมยังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่ดูจากสภาพของซุนหงอคงแล้ว ความกังวลนี้ดูเหมือนจะเกินความจำเป็น“เฮ้ย เจ้านั่น!”ซุนหงอคงยืนอยู่ที่ขอบลานโรงพยาบาล มองไปที่กิลกาเมชซึ่งกำลังพิงราวระเบียงชั้นสองพักผ่อนอยู่ แล้วเชิดคางขึ้น “มองอะไร?”กิลกาเมชหรี่ตาลงเล็กน้อย เขากระโดดลงมาจากชั้นสองมาถึงลานบ้าน ขยับคอเล็กน้อย เสื้อคลุมสีเทาพลิ้วไหวโดยไร้แรงลม เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น“เจ้าลิงเลว… เจ้ากำลังท้าทายข้าอยู่หรือ?”ซุนหงอคงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนอยู่กลางลานกว้าง ดวงตาคู่นั้นลุกโชนด้วยแสงสีทองราวกับคบเพลิง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย หลังจากที่ได้ระบายอารมณ์มาตลอดบ่าย ดูเหมือนว่าเขากำลังโหยหาการต่อสู้อย่างสุดกำลังพลังการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวสองสายปะทะกันราวกับคลื่นมหาสมุทรที่กำลังซัดสาดในตอนนั้นเอง สายตาของหลินชีเยี่ยตกลงบนศีรษะของซุนหงอคง เขาเบิกตากว้างเล็กน้อย[ความคืบหน้าใน
