ทำไมคุณถึงพูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา?”“เจ้าทำได้ดีทำได้ดีมาก บุตรแห่งข้า”“อามิตตาพุทธ?”“เจ้าทำได้ดีทำได้ดีมาก บุตรแห่งข้า”หลินชีเยี่ย “……”ดูเหมือนว่าอาการป่วยจะค่อนข้างชัดเจนหลินชีเยี่ยนึกทบทวนบันทึกที่หมอหลี่ทิ้งไว้ในหัวอย่างคร่าวๆ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้กล่าวถึงอาการทางจิตประเภทนี้……เขาคงจะต้องศึกษาเพิ่มเติมอีก“หลี่อี้เฟย!”หลินชีเยี่ยตะโกนเรียกจากริมระเบียงทางเดิน ไม่นานนักหลี่อี้เฟยก็ถือไม้กวาดและผ้าขี้ริ้วมาอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ย เขาใช้ข้อมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วถามว่า“มีอะไรเหรอ ชีเยี่ย”“คนไข้ใหม่คนนี้……น่าจะเป็นคนสุดท้ายแล้ว นายช่วยดูแลเขาด้วยนะ”“เขาน่ะเหรอ คุณตาคนนี้ดูใจดีนะ เขาเป็นใครกัน”“พระเจ้าเยลันเด”“หา?”“เจ้าทำได้ดีทำได้ดีมาก บุตรแห่งข้า”“หะ???”หลังจากฝากเยลันเดไว้ให้หลี่อี้เฟยดูแลชั่วคราว หลินชีเยี่ยก็เดินลงบันไดมาชั้นล่าง เขายืนอยู่กลางลานแล้วรู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย จึงเงยหน้ามองขึ้นไปที่ชั้นสองของตึกคนไข้เมื่อเปิดห้องพักคนไข้ห้องสุดท้าย ทั้งหกห้องก็เปิดใช้งานครบแล้ว คนไข้ทั้งหกคนก็ปรากฏตัวครบถ้วน หากกล่าวว่าห้องพักทั้งหกห้องสอดคล้องกับหกระดับขั้นของหลินชีเยี่ย ตอนนี้ก็ถึงขีดจำกัดของโรงพยาบาลแห่งนี้แล้วต่อจากนี้ไป คงจะไม่มีห้องพักใหม่เกิดขึ้นอีกแล้วสินะ? หลินชีเยี่ยคิดในใจขณะที่เขากำลังจะออกจากโรงพยาบาล ร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา“พี่ลิง?”หลินชีเยี่ยเอ่ยปากอย่างประหลา
