ดใจเมื่อเห็นร่างที่ถือไหเหล้าเปล่าสองใบด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนและหม่นหมอง“หลินชีเยี่ย” ซุนหงอคงเอ่ยปากช้าๆ จ้องมองตาหลินชีเยี่ยแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง“ช่วยข้าหน่อย”“อะไรเหรอครับ?”“ข้าอยากออกไปข้างนอก”……ห้องรับรองในสรวงสวรรค์หลินชีเยี่ยลืมตาขึ้น ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงเงาสายหนึ่งเดินออกมาจากรอบตัวเขา แล้วรวมตัวกันเป็นลิงโบราณที่สวมผ้าจีวรครึ่งตัว มีขนสีทองเข้มหลังจากที่การรักษาคืบหน้าไปเกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ คนไข้สามารถออกจากโรงพยาบาลในสภาพวิญญาณได้ในระยะเวลาสั้นๆก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ชางหนาน หลินชีเยี่ยก็เคยปล่อยนิกซ์ออกไปครั้งหนึ่ง ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ เทพเจ้าในสภาพนี้จะไม่มีความสามารถในการต่อสู้“พี่ลิง……คุณอยากทำอะไร?”ซุนหงอคงหลับตาลง พลังเทวะสายหนึ่งพลุ่งพล่าน ร่างกายบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็แปลงร่างเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มเหมือนกับหลินชีเยี่ย บนหัวสวมหมวกคลุมที่ปิดบังใบหน้าทั้งหมด[เจ็ดสิบสองแปลงกาย]“วางใจเถอะ ข้าจะไม่ทำเรื่องวุ่นวายใหญ่โต และจะไม่เปิดเผยการมีอยู่ของโรงพยาบาล” ซุนหงอคงเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้าเพียง……อยากไปพบใครบางคน”
