สองร่างผลักประตูเปิดแล้วเดินออกไปเสิ่นชิงจู่มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือหนึ่งคีบบุหรี่ไว้ที่ปาก กำลังจะจุดไฟ แต่นิ้วมือกลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศเขามองไปรอบๆ แล้วถามอย่างไม่แน่ใจว่า “สรวงสวรรค์… คงไม่ห้ามให้สูบบุหรี่ใช่ไหม?”“……ไม่ห้าม นายวางใจได้” ไป๋หลี่พั่งพั่งกระตุกมุมปาก“นายรู้ได้ยังไง?”“พวกเทพเจ้าปรุงยาน่ะ วันๆ เผาควันระเบิดเตาหลอมยังไม่เป็นไร นายจุดบุหรี่มวนเดียวจะเป็นอะไรไป” ไป๋หลี่พั่งพั่งโบกมือ “ถ้าห้ามสูบจริงๆ โดนจับได้ค่อยว่ากันอีกที”“ก็จริง”เสิ่นชิงจู่จุดบุหรี่เงียบๆเขาสูดลึกหนึ่งครั้ง แล้วพ่นควันยาวออกมา ราวกับต้องการระบายความรู้สึกหมดแรงและความหดหู่ในใจปะปนไปกับควันบุหรี่ ให้หมดไปในคราวเดียว“พี่คนเท่”“หืม?”“นายคิดว่าการเป็นตัวแทนของเทพเจ้าเป็นยังไงบ้าง?”“นายพูดอะไรนะ?”เสิ่นชิงจู่ยืนนิ่งอยู่กับที่ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มกว้างแล้วชี้ไปรอบๆ วังและวิหารของเทพที่ทอดยาวไปไกล พลางพูดว่า“นายดูสิ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เทพทั้งหลายของต้าเซี่ยกลับมาอย่างสมบูรณ์แล้ว มีเทพมากมายขนาดนั้นต้องมีสักองค์ที่อยากรับศิษย์ หรือหาตัวแทนใช่ไหมล่ะ? ผมคิดว่าพี่คนเท่มีพรสวรรค์พิเศษ มีจิตใจที่เหนือกว่าคนทั่วไปโอกาสที่จะถูกเทพของต้าเซี่ยเลือกให้เป็นตัวแทนก็สูงมากนะ…นายว่าไง ถ้าเทียนจุนผู้ทรงคุณธรรมจักรพรรดิหยกและพระนางซีหวังหมู่มาขอให้นายเป็นตัวแทนพร้อมกัน นายจะเลือกใคร?”เสิ่นชิงจู่คาบบุหรี่ มองดูไ
