ป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ข้างๆ อย่างสงสัย “นายกำลังล้อฉันเล่นเหรอ?”“สมมติน่ะ ผมแค่ยกตัวอย่างเฉยๆ!”“……” เสิ่นชิงจู่เงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันไม่เลือกสักคน”“ทำไมล่ะ?”เสิ่นชิงจู่หยุดฝีเท้า “ฉันไม่อยากเป็นตัวแทนของใคร และไม่อยากเป็นเงาของใครด้วย… ฉันแค่อยากเป็นตัวของตัวเอง”ไป๋หลี่พั่งพั่งจ้องมองเขาครู่หนึ่ง แล้วละสายตาไป จากนั้นจึงพยักหน้า “อืม ผมเข้าใจแล้ว”“ห้องน้ำของสรวงสวรรค์อยู่ทางไหนเหรอ?”“เอ่อ… ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน จับเทพสักองค์มาถามทางดีไหม?”“พวกเขาต้องการสิ่งที่เรียกว่าห้องน้ำด้วยเหรอ?”“……”……มิคาเอลคุยกับหลินชีเยี่ยเสร็จแล้วก็จากไปหลินชีเยี่ยกลับไปฝึกในลานอีกสักพักจนเหงื่อโชกไปทั้งตัว จึงนั่งรถเข็นหนังสุนัขกลับมาที่เตียง แล้วล้มตัวลงนอนหงายจากสภาพการฟื้นฟูร่างกายวันนี้ ดูเหมือนว่าร่างกายนี้จะต้องใช้เวลาประมาณสี่ถึงห้าวันเพื่อฟื้นฟูให้กลับสู่สภาพเดิม ตามความเห็นของเทียนจุนและมิคาเอล พวกเขาต้องการให้การแลกเปลี่ยนระหว่างกันเสร็จสิ้นโดยเร็ว หลินชีเยี่ยจึงวางแผนว่าเมื่อร่างกายฟื้นฟูดีแล้ว เขาจะรีบลงไปยังโลกมนุษย์ทันที ตามหลังมิคาเอลไปยังสถานที่ลึกลับนั้นเพื่อนำสิ่งของสำหรับแลกเปลี่ยนกลับมาหลินชีเยี่ยมองดูเพดานเหนือศีรษะ จากนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลง แล้วจมดิ่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าในห้วงความคิดเขาเพิ่งผลักประตูห้องผู้อำนวยการเปิดออก ก็ได้ยินเสียงเพลงไว้อาลัยอันเศร้าสร้อยและหม่นห
