มองดังมาจากบันไดหินหน้าโรงพยาบาล“……ฝรั่งสีน้ำตาล และใบสีเขียวของต้นไอวี่เอ๋ย ฉันจำต้องยื่นนิ้วมืออันหยาบกร้านของฉันออกไป เพื่อสั่นให้ใบอ่อนสีเหลืองของพวกเจ้าร่วงหล่น เพราะโศกนาฏกรรมของญาติมิตร ความทุกข์ระทมกดทับ บังคับให้ฉันมารบกวนวัยอันเบ่งบานของเจ้า ผู้อำนวยการหลินผู้เยาว์วัยสิ้นชีพแล้ว ตายในวัยอันรุ่งโรจน์ ผู้อำนวยการหลินผู้เยาว์วัย ไม่เคยจากบ้านเกิดไปไหนเลย……”หลินชีเยี่ยหันมองไปอย่างงุนงง เห็นเพียงลานกว้างของโรงพยาบาล มีผู้ช่วยพยาบาลสวมชุดสีเขียวเข้มนับไม่ถ้วนกำลังเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ก้มหน้าเช็ดน้ำตาอย่างเงียบงันหลี่อี้เฟยยืนอยู่หน้าผู้ช่วยพยาบาลทั้งหมด สวมหมวกขาวคาดผ้าซาตินสีขาวที่เอว ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ ราวกับเพิ่งร้องไห้อย่างหนักมา ด้านหลังเขา หัวหน้าแผนกอื่นๆ ยืนเรียงแถวกัน สีหน้าเศร้าโศกอย่างยิ่ง ในนั้นมีวั่งไฉที่เข้าร่วมสงครามเทพ ขาหลังยังพันผ้าพันแผลอยู่ กำลังยืนพิงไม้เท้าอย่างสั่นเทา ใช้อุ้งเท้าปาดรอยน้ำตาที่หางตาบนบันไดหินหน้าโรงพยาบาล บรากีกำลังอุ้มพิณ หันหน้าเข้าหาทุกคน สีหน้าเศร้าโศกอาดูร ดีดสายพิณทีละสายร้องเพลงไว้อาลัยด้วยเสียงสะอื้นเมื่อบทกวีของบรากีจบลง หลี่อี้เฟยที่ยืนอยู่หน้าสุดสูดหายใจลึก จ้องตาแดงก่ำแล้วตะโกนเสียงดัง“ส่งผู้อำนวยการ!!”พรึ่บ!!!หงเหยียนล้วงกระดาษเงินสีขาวออกมาจากกระเป๋า โยนขึ้นฟ้าอย่างแรง กระดาษเงินร่วงหล่นลงมา ปลิวว่อนไปทั่วลาน เสียงร้อ
