งไห้ของผู้ช่วยพยาบาลยิ่งเศร้าโศกเสียใจมากขึ้น“ฮือๆๆ ผู้อำนวยการหลิน ขอให้เดินทางไปสู่สุคติด้วยเถิด……”“ผู้อำนวยการหลิน พวกเราจะคิดถึงคุณนะ”“ท่านผู้อำนวยการ หากท่านยังมีความปรารถนาที่ยังไม่สมหวัง ขอให้มาเข้าฝันพวกเราด้วย พวกเราจะได้ทำให้ท่านสมปรารถนา……”“ผู้อำนวยการหลิน คุณตายอย่างน่าอนาถจริงๆ!”“……”เสียงร่ำไห้คร่ำครวญดังก้องไปทั่วโรงพยาบาล หลินชีเยี่ยซึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องผู้อำนวยการมุมปากกระตุกอย่างบ้าคลั่งเขาเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง จึงเงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นสองเห็นเพียงที่หน้าประตูห้องผู้ป่วยหลายห้อง มีลิงตัวหนึ่งสวมจีวรขาดวิ่น กำลังยืนพิงราวระเบียงเงียบๆ อยู่กับชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีเทา ข้างๆ ตัวพวกเขาแต่ละคนมีไหเหล้าเปล่าวางอยู่สิบกว่าใบ พวกเขาจ้องมองกระดาษเงินกระดาษทองที่ปลิวว่อนไปทั่วฟ้า ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนกิลกาเมชโพล่งขึ้นอย่างกะทันหัน “เจ้าเชื่อไหม?”“เชื่ออะไร?”“เรื่องขบขันนี่ไง”“……ไม่เชื่อ” ซุนหงอคงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว “เขาไม่ตายง่ายๆ แบบนั้นหรอก……ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นเจ้าของที่นี่ หากเขาตายจริงๆ แล้วไฉนที่นี่จึงไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย?”“จริงหรือ?” กิลกาเมชหรี่ตาลง “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าโรงพยาบาลแห่งนี้ดำรงอยู่โดยอาศัยชีวิตของเขา?”ซุนหงอคงขมวดคิ้ว“เจ้าอยู่ที่นี่มานานแล้ว เจ้าควรจะเห็นว่าโรงพยาบาลแห่งนี้มีระดับสูงแค่ไหน การดำรงอยู่ในระ
