ในทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็รู้สึกสะดุ้งในใจ หันไปมองพร้อมกันเมื่อพวกเขาเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ก็ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นความปีติยินดีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา“ชีเยี่ย!!”“ชีเยี่ย?! นายตื่นแล้วเหรอ?”หยางจิ้นเข็นรถหลินชีเยี่ยเข้ามาในศาลาแปดเหลี่ยม คนหลังมีรอยยิ้มบนใบหน้า กล่าวว่า “ขอบคุณ ‘ปาฏิหาริย์’ของเซราฟที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้”หลินชีเยี่ยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังอย่างคร่าวๆ“โชคดีจริงๆ แบบนี้หน่วยของเราก็ยังรอดตายกันมาได้ทั้งหมด” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มพลางตบไหล่เฉาเยวียน “ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเหล่าเฉาแล้วล่ะ”“แฮร่!”“สหายน้อยผู้นี้คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะฟื้นคืนสติ พอดีร่างกายของคุณชายหลินก็ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ขอเชิญทุกท่านพักอยู่ที่สรวงสวรรค์สักสองสามวันก่อน ที่พักของพวกท่าน ข้าได้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” ไท่ไป๋จินซิงโบกพู่กันเบาๆ พูดพร้อมรอยยิ้มหลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่บนรถเข็นประสานมือคำนับไปทางไท่ไป๋ซินจิง “ขอบคุณท่านไท่ไป๋ซินจิงมากครับ”“พี่ ผมจะส่งพี่ถึงแค่ตรงนี้นะ พี่พักผ่อนให้สบายนะ”หยางจิ้นยืนอยู่หน้าที่พักของหลินชีเยี่ย ยกมือตบรถเข็นหนังสุนัขเบาๆ “ผมจะทิ้งเสี่ยวเทียน……ผมจะทิ้งเสี่ยวเฮยไว้ที่นี่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มันจะรีบแจ้งผมทันที”“วางใจเถอะ ฉันรู้แล้ว” หลินชีเยี่ยยิ้มให้เขาหยางจิ้นกำชับซ้ำอีกหลายครั้ง ก่อนจะหันหลังจากไปหลิ
