“ฮิฮิฮิฮิฮิ……”อันชิงอวี๋และคนอื่นๆ ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูวัง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะโง่ๆ ที่คุ้นเคยดังมาจากส่วนลึกของท้องพระโรง“เฉาเยวียน?”ทั้งสี่สบตากัน แล้วรีบเดินเข้าไปในท้องพระโรงอย่างรวดเร็วไท่ไป๋จินซิงถือพู่กันด้วยความจนใจ ยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินตามหลังพวกเขาไปติดๆหลังจากเดินผ่านประตูหลังของท้องพระโรงแล้ว ภาพตรงหน้าก็เปิดกว้างขึ้นทันที สวนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทพเซียนปรากฏอยู่เบื้องหน้าทุกคนนี่คือทะเลสาบใหญ่ เมฆสีขาวล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า ใบบัวสีเขียวมรกตดูเหมือนไร้ที่สิ้นสุด กำลังโบกพลิ้วไปมาตามสายลมอ่อนๆ บนผิวน้ำ ศาลาทรงยาวสีเทาอมฟ้าทอดยาวผ่านทะเลสาบ นำไปสู่ศาลาแปดเหลี่ยมกลางทะเลสาบทุกคนยืนอยู่ริมทะเลสาบ สามารถมองเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังนั่งอยู่ตรงกลางศาลาแปดเหลี่ยมอย่างเลือนรางรอบตัวมีนางกำนัลหลายคนคอยปรนนิบัติ นางกำนัลเหล่านี้ถือพัดคนละอัน ดูเหมือนกำลังโบกพัดให้เขา“โอ้โห ผมก็ว่าทำไมไม่เห็นโจรเฉาสักที ที่แท้ก็หลบมาเสวยสุขกับการบริการของนางฟ้านี่เอง” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยด้วยความตกใจ “ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่ค่อยดีนัก พวกเราไปดูกันหน่อยดีกว่า”อันชิงอวี๋ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาอย่างต่อเนื่อง จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทุกคนก้าวเดินผ่านศาลายาวไป ไม่นานก็มาถึงด้านหน้าศาลาแปดเหลี่ยม“ฮิฮิฮิฮิ”เมื่อเดินมาถึงหน้าศาลาแปดเหลี่ยม อันชิงอวี๋ถึงได้เห็นสภาพของเฉาเยวียนอย่างชัดเจน อีกฝ่ายกำลังนั่งขัดสมาธิอยู
