ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดราวกับกระแสน้ำในทะเลลึก โอบล้อมหลินชีเยี่ยไว้รอบด้าน ขณะที่ร่างของเขาค่อยๆ จมดิ่งลงไปดวงตาอันเลื่อนลอยจ้องมองความว่างเปล่าตรงหน้า ราวกับตุ๊กตาที่สูญเสียวิญญาณ ไร้ซึ่งพลังต่อต้านภายใต้การกลืนกินของความมืด เพียงแค่ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ ตามกระแสน้ำรอบกายจมลง จมลง และจมลงต่อไป……ทุกครั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองได้ตกลงไปถึงก้นเหวแห่งความมืดแล้ว ก็จะมีพลังบางอย่างมาฉุดรั้งเขาไว้อย่างรุนแรงแล้วดึงให้จมดิ่งลงไปอีกหลินชีเยี่ยไม่รู้ว่าตัวเองจมดิ่งลงไปนานแค่ไหนแล้ว อาจจะเป็นหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หรืออาจจะเป็นหนึ่งปีณ ที่นี่ เวลาดูเหมือนจะสูญเสียความหมายของการดำรงอยู่ มีเพียงความมืดและความสับสนวุ่นวายเท่านั้นที่เป็นทำนองอันเป็นนิรันดร์ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู“ใคร?”ดวงตาอันว่างเปล่าของหลินชีเยี่ยพลันมีประกายบางอย่างปรากฏขึ้น เขากะพริบตาหนึ่งครั้ง แล้วมองไปตามทิศทางที่เสียงดังมาอย่างงุนงง ไปยังมุมหนึ่งของความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดเขาเห็นเด็กอายุราวหกเจ็ดขวบคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่กลางความมืด กำลังขมวดคิ้วมองเขานั่นคือฉันเหรอ?ในชั่วขณะที่เห็นใบหน้าของเด็กคนนั้น หลินชีเยี่ยชะงักไปลักษณะของเด็กคนนั้นเหมือนกับตัวเขาตอนเด็กแทบจะไม่มีผิดเพี้ยน ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ สายตาที่มองมาที่เขานั้นลึกล้ำราวกับห้วงเหวโดยรอบ มองไม่เห็นก้นบึ้งเด็ก
