คนนั้นขมวดคิ้วมองเขา แล้วเอ่ยปากอีกครั้ง“นายเป็นใคร?”“ฉันคือ หลินชีเยี่ย”เมื่อได้ยินคำตอบนี้ เด็กคนนั้นขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก เขาหรี่ตามองหลินชีเยี่ยชั่วครู่ แล้วส่ายหน้า“ผิดแล้ว……”“ผิดตรงไหน?”“นาย ไม่ใช่ฉัน” เมื่อตัวอักษรสุดท้ายถูกเขียนลง เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นอย่างฉับพลันในหัวของหลินชีเยี่ย ความมืดรอบตัวเริ่มปั่นป่วนอย่างรวดเร็วในขณะนั้นเอง จุดแสงสีทองเล็กๆ พลันลุกโชนขึ้นในความมืดเหนือศีรษะ ราวกับดวงอาทิตย์อันศักดิ์สิทธิ์ ฉีกความมืดออกอย่างรวดเร็ว พลังลึกลับพลันพันรัดร่างของหลินชีเยี่ย ดึงจิตสำนึกของเขาพุ่งขึ้นสู่ดวงอาทิตย์นั้นอย่างรวดเร็ว!“เอ๊ะ?”เสียงสงสัยดังมาจากดวงอาทิตย์นั้น ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ หลินชีเยี่ยก็ชะงักเล็กน้อย รู้สึกคุ้นหูอยู่บ้างก่อนที่เขาจะทันได้แยกแยะว่าเป็นเสียงของใคร ร่างของเขาก็ละลายเข้าไปในแสงสีทองนั้นอย่างสมบูรณ์ ความสว่างไร้ที่สิ้นสุดเต็มไปทั่วสายตาของเขา ความรู้สึกมึนงงอย่างรุนแรงปกคลุมหัวใจ……ร่างของหลินชีเยี่ยพลันลุกพรวดขึ้นนั่งบนพื้นหญ้าเขียวขจีเขาเบิกตากว้าง สีทองในดวงตาค่อยๆ จางหายไปราวกับคลื่นน้ำ เสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง เม็ดเหงื่อขนาดใหญ่เกาะอยู่บนปลายจมูก ทั้งตัวเขาเหมือนเพิ่งออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงจนเหงื่อโซมกายเมื่อสติค่อยๆ กลับคืนมา ลมหายใจของหลินชีเยี่ยก็ค่อยๆ สงบลง มือข้างหนึ่งค่อยๆ ตบหลังเขาแผ่วเบา เสียงอ่อนโยนดังมาจากข้างหู“พี่ ไม่เป็น
