ไรใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยร่างกายสั่นสะท้าน เขารีบหันหน้าไปมอง เห็นหยางจิ้นกำลังนั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล“อาจิ้น……” หลินชีเยี่ยนิ่งอึ้งอยู่กับที่เป็นเวลานานก่อนจะได้สติกลับมา เศษความทรงจำที่แตกกระจายพรั่งพรูเข้ามาในใจ เชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าด้วยกัน“ฉันไม่ได้ตายแล้วเหรอ?”“เทียนจุนยื่นมือมาช่วยรั้งชีวิตพี่ไว้ เมื่อกี้เซราฟมิคาเอลก็ใช้ปาฏิหาริย์ช่วยพี่กลับมาอีกที” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของหยางจิ้น “พี่รอดแล้ว”มิคาเอล……พระองค์ไม่ได้อยู่บนดวงจันทร์หรอกเหรอ?ใช่แล้ว เสียงอุทานเบาๆ ในความมืดเมื่อครู่ ก็เหมือนเป็นเสียงของพระองค์แล้วสิ่งที่ฉันเห็นเมื่อกี้ มันคืออะไรกันแน่?คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของหลินชีเยี่ย แต่ตอนนี้เขาไม่มีกำลังจะคิดอะไรทั้งนั้น หลังจากตายแล้วฟื้นคืนชีพสมองของเขายังสับสนอยู่ ต้องการเวลาสักพักเพื่อปรับสภาพตัวเองหลินชีเยี่ยใช้สองมือยันพื้น พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ขาทั้งสองอ่อนแรงจนเกือบล้มลงไปอีกครั้งหยางจิ้นที่อยู่ข้างๆ รีบยื่นมือมาพยุงเขาไว้ พลางพูดว่า “เทียนจุนบอกว่า พลังชีวิตในร่างกายของพี่เพิ่งฟื้นคืนมากล้ามเนื้อก็ต้องปรับตัวใหม่ ห้ามออกแรงมากเกินไปนะ”หยางจิ้นเตะเสี่ยวเฮยที่นอนหลับอยู่บนพื้นทีหนึ่ง มันกลิ้งตัวไปมาแล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง พอเห็นสายตาของหยางจิ้น ก็รีบแปลงร่างทันที กลายเป็นรถเข็นสีดำเทา หยางจิ้นพยุงหลินชีเยี่ยให้นั่งบนรถเข็น แล้วเข็นด้ามจั
