่บนเบาะสีขาวสะอาด ดวงตาเลื่อนลอย มองทิวทัศน์ทะเลสาบที่อยู่ไกลออกไปพลางหัวเราะอย่างโง่เขลา เปลวไฟสีดำพวยพุ่งขึ้นมาจากผิวหนังของเขาเป็นระลอก แต่ยังไม่ทันจะลุกลามไปรอบๆ ก็ถูกสายลมวิเศษจากพัดยักษ์สีเขียวในมือของบรรดานางกำนัลพัดดับไป“เฉาเยวียนเป็นอะไรไป?” เสิ่นชิงจู่ถามด้วยความกังวลไท่ไป๋จินซิงค่อยๆ เดินออกมาจากระเบียงยาวด้านหลังทุกคน “พระนางหวังหมู่เคยตรัสไว้ว่า โซ่แห่งโชคชะตาเจ็ดเส้นในร่างของเขาได้ขาดไปสี่เส้นแล้ว ราชันทมิฬกำลังพยายามอย่างสุดกำลังที่จะแหกคุกออกมา ทำให้จิตสำนึกของสหายน้อยผู้นี้บางครั้งก็แจ่มชัด บางครั้งก็สับสน ไม่รู้ว่าจะสามารถยึดการควบคุมร่างกายกลับคืนมาได้หรือไม่ ก็ต้องดูที่เจตจำนงของเขาเอง”[ราชันทมิฬ…] เจียงเอ่อร์พึมพำ แล้วถามอย่างงุนงง [ราชันทมิฬคืออะไรกันแน่? เป็นเทพเจ้าของต้าเซี่ยเหรอ?]“ฮิฮิฮิฮิ”“ราชันทมิฬมาจากต้าเซี่ยก็จริง แต่ไม่ใช่เทพเจ้า……พูดให้ถูกต้องก็คือ เขาเป็นมนุษย์ธรรมดาที่พยายามบรรลุขั้นสูงสุดแต่ล้มเหลวเมื่อหลายพันปีก่อน”“มนุษย์ธรรมดา?!!” เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า……”“มนุษย์ธรรมดาจะสามารถท้าทายเทียนจุนได้อย่างไร?”“นั่นก็เป็นจุดที่แปลกประหลาดที่สุด” ไท่ไป๋จินซิงกล่าวอย่างช้าๆ “โดยทั่วไปแล้ว เทียนจุนเป็นระดับที่อยู่เหนือขอบเขตเทพเจ้า มนุษย์ธรรมดาแม้จะแข็งแกร่งเพียงใดก็ยากที่จะกลายเป็นเทพ ไม่ต้องพูดถึงการข้ามขั้นการ
