ถัดจากตำหนักหยวนจี๋ไป๋หลี่พั่งพั่งก้าวข้ามธรณีประตูของตำหนักเฉินจี๋ เมื่อเห็นนักพรตที่ยิ้มอยู่ในตำหนักโดยไม่พูดอะไร เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?” หยวนสื่อเทียนจุนที่อยู่ในตำหนักใหญ่ถามพลางหัวเราะเบาๆ“ตอนที่พวกท่านซ่อมแซมรากฐานของสรวงสวรรค์เสร็จ” ไป๋หลี่พั่งพั่งยักไหล่“ตอนนั้นผมกำลังนั่งอยู่บนเสื่อกกบนที่ราบฟ้าสูง พอพวกท่านซ่อมแซมรากฐานของสรวงสวรรค์เสร็จ ความทรงจำของผมก็กลับคืนมาพร้อมกับการฟื้นคืนจากวัฏสงสารของเหล่าเทพต้าเซี่ยองค์อื่นๆ”“แล้วพลังบ่มเพาะ?”“ยังไม่กลับมา”“ก็สมควรแล้ว” หยวนสื่อเทียนจุนพยักหน้า “เจ้าทำลายร่างทิพย์ของตนเองก่อนที่มหันตภัยครั้งนั้นจะมาถึงเสียอีก ไม่เข้าสู่วัฏสงสารหกภพ แต่กลับเข้าสู่วัฏสงสารของตัวตนที่แท้จริง……ก่อนที่การเวียนว่ายตายเกิดของตัวตนที่แท้จริงจะสมบูรณ์ คงไม่สามารถได้รับผลของเต๋าอีกแล้ว”ไป๋หลี่พั่งพั่งเดินไปหานักพรตอย่างเป็นธรรมชาติ ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบเล็กน้อย “ดังนั้น ที่ท่านให้คนพาพวกเขาขึ้นมาบนสรวงสวรรค์ ก็เพื่อหาข้ออ้างมาเจอผมงั้นเหรือ?”“ใช่ แต่ก็ไม่ใช่” หยวนสื่อเทียนจุนเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “อย่างไรเสีย ทั้งหลินชีเยี่ยและราชันทมิฬก็อยู่บนสรวงสวรรค์ การให้พวกเขาขึ้นมา ก็เพื่อควบคุมอารมณ์ของราชันทมิฬ หลีกเลี่ยงการคลุ้มคลั่งอีกครั้ง……ยิ่งไปกว่านั้น ในหมู่พวกเขา ยังมีเมล็ดพันธุ์แห่งหายนะอยู่ด้วย”“เมล็ดพันธุ์แห่งหายนะ?”“ก่อนเหตุก
