มองไปยังตำหนักใหญ่อันยิ่งใหญ่ไกลออกไป หัวใจของอันชิงอวี๋เต้นเบาๆผู้ที่อาศัยอยู่ในตำหนักเหล่านั้นคือเทพเจ้าต้าเซี่ยองค์ใดบ้าง? เฉาเยวียนอยู่ที่นั่นด้วยหรือไม่?ทั้งสี่คนกลายเป็นลำแสงสี่สายพุ่งผ่านสรวงสวรรค์อันกว้างใหญ่บินตรงไปยังตำหนักใหญ่บนยอดเมฆเสียงลมพัดผ่านข้างหูของอันชิงอวี๋ เขาก้มลงมองวังเซียนอื่นๆ ด้านล่าง เห็นว่าในสรวงสวรรค์อันกว้างใหญ่นี้ มีเทพต้าเซี่ยที่ออกมาเคลื่อนไหวไม่มากนัก แม้แต่ไม่กี่องค์ที่ขี่เมฆไปมา ก็ล้วนมีบาดแผลติดตัว และเกือบทั้งหมดกำลังบินไปยังวังเซียนอันยิ่งใหญ่บนยอดเมฆแห่งหนึ่งในระยะไกล“เกิดอะไรขึ้น?” อันชิงอวี๋ถามอย่างงุนงงนาจามองลงไปด้านล่างแล้วกล่าวว่า “สรวงสวรรค์ทำสงครามกับเมืองสุริยัน แม้จะทำลายเมืองสุริยันได้อย่างราบคาบ แต่เหล่าเทพต้าเซี่ยของเราก็บาดเจ็บสาหัส เทพส่วนใหญ่ตอนนี้กำลังปิดด่านรักษาตัวในถ้ำของตัวเอง ส่วนผู้ที่บาดเจ็บหนักเกินไปก็ไปขอยาที่โตซว่ายกงกันหมดแล้ว”อันชิงอวี๋พยักหน้าอย่างครุ่นคิดนาจาพาพวกเขาลงมาที่หน้าตำหนักใหญ่ทางด้านซ้ายบนยอดเมฆ อันชิงอวี๋เงยหน้ามอง เห็นอักษร ‘ตำหนักหยวนจี๋’ แขวนอยู่สูงเหนือตำหนัก“พวกนายเข้าไปเถอะ” นาจายืนอยู่นอกตำหนักแล้วกล่าว อันชิงอวี๋ส่งเสียงรับในลำคอ แล้วก้าวเข้าไปพร้อมกับคนอื่นๆภายในห้องโถงใหญ่ที่โล่งกว้าง มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังก้องไปมา แสงหิ่งห้อยจำนวนมากลอยวนเวียนอยู่บนเพดานทำให้ทั้งห้องโถงสว่างไสว อันชิงอว
