วพวกเขาเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา มีบุญวาสนาอะไรถึงทำให้เทพต้าเซี่ยสนใจขนาดนี้?นาจาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “ฉันมาพาพวกนายกลับสรวงสวรรค์”“สรวงสวรรค์?”“ใช่” นาจาพยักหน้า “ที่นั่น มีคนอยากพบพวกนาย”……“คุณคนขับ ไปภูเขาเล่อถานครับ” นาจายกมือขึ้น เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งให้หยุด แล้วนั่งลงที่เบาะข้างคนขับอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัยรอบตัวอันชิงอวี๋และคนอื่นๆ ที่อยู่นอกรถแท็กซี่มองหน้ากันอย่างงุนงง“ยืนงงอะไรกัน ขึ้นรถสิ!” นาจาโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างรถ พูดด้วยสีหน้าประหลาด “พวกนายไม่เคยนั่งแท็กซี่เลยหรือไง? ยากจนขนาดนั้นเลยเหรอ?”มุมปากของไป๋หลี่พั่งพั่งกระตุกเล็กน้อย เขามองไปทางอันชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างจนใจ ทั้งสามคนจึงนำโลงศพของเจียงเอ่อร์ใส่ไว้ในกระโปรงท้ายรถ แล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งที่เบาะหลังเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ อันชิงอวี๋ก็ทนไม่ไหวจึงเอ่ยถาม“หลี่นา… หลี่น่าถัว คุณแน่ใจนะว่านั่งแท็กซี่แล้วจะไปถึงที่นั่นได้?”อันชิงอวี๋ตั้งใจจะเรียกนาจาตรงๆ แต่เพราะคนขับนั่งอยู่ข้างๆ จึงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนชื่อนาจากลอกตาใส่อันชิงอวี๋ผ่านกระจกมองหลัง “ที่นั่นอยู่ไกลจากตัวเมืองนิดหน่อย ไปตรงๆ คงไม่สะดวก คนเยอะตาเยอะ เข้าใจไหม?”“……เข้าใจแล้ว”นาจาดูเวลาพลางหาว แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเบื่อหน่าย เริ่มเลื่อนดูวิดีโอสั้นๆ เห็นนาจาเลื่อนหน้าจออย่างคล่องแคล่ว
