ะคนอื่นๆ จะพบเจอ เนื่องจากพวกเขาเห็นนายเข้าร่วมการต่อสู้… นายกลัวว่าพวกเขาจะจำนายได้ใช่ไหม?”ไป๋หลี่พั่งพั่งนอนอยู่บนพื้น มองเขาอย่างงงงันชั่วขณะ แล้วยิ้มอย่างจนใจ“ชิงอวี๋ ทุกคนต่างก็มีความลับไม่ใช่เหรอ?”“ฉันเข้าใจแล้ว”อันชิงอวี๋พยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้มากความ แต่ยังคงรักษาแผลให้ไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างเงียบๆเมื่อรักษาแผลเสร็จ อันชิงอวี๋ก็เริ่มขับเครื่องบิน พาทหารใหม่บินตรงไปยังเมืองหลวงไป๋หลี่พั่งพั่งตบท้องที่เพิ่งเย็บเสร็จ ใช้เสื้อปิดแผล ไอเบาๆ สองสามครั้ง แล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องนักบินอันชิงอวี๋มองผ่านประตูไปด้านหลัง เห็นไป๋หลี่พั่งพั่งเดินออกมาจากห้องคนขับอย่างกะทันหัน เสิ่นชิงจู่ เจียงเอ่อร์และคนอื่นๆ ต่างประหลาดใจ เห็นเพียงไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มแย้มเกาศีรษะ พูดอะไรบางอย่าง พวกเขาก็พยักหน้าแล้วนั่งลงกลับไป โดยไม่ได้สังเกตเห็นบาดแผลของอีกฝ่ายอันชิงอวี๋ละสายตากลับมา แล้วขับเครื่องบินต่อไป……ชายแดนทางตอนเหนือของต้าเซี่ยด่านเสวี่ยหานภายในสำนักงานที่เรียบง่าย โซฟาพับตัวหนึ่งวางอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงแดดจากนอกหน้าต่างสาดส่องลงบนใบหน้าของเส้าผิงเกอที่กำลังหลับใหล ขนตาของเขากระตุกแผ่วเบา ค่อยๆ ลืมตาข้างหนึ่งขึ้นเขาจ้องมองเพดานเหนือศีรษะเป็นเวลานาน ก่อนจะถอนหายใจยาว ห่มเสื้อขนเป็ดลุกขึ้นนั่งจากโซฟาพับได้ แล้วยืดเส้นยืดสายไปทางหน้าต่างในฐานะที่เป็นป้อมปราการระดับเอของต้าเซี่ยที่อยู่เหนือสุด ด่านเส
