ึ่ง เดินตรงมาที่หน้าพวกเขา มองไปรอบๆ แล้วถามอย่างสงสัย“หลินชีเยี่ยกับเฉาเยวียนล่ะ? พวกเขาไม่ได้กลับมาด้วยกันกับพวกนายเหรอ?”หลังจากส่งหน่วยม่านราตรีและทหารใหม่ไปยังที่ราบสูงปามีร์ หยวนกังและครูฝึกคนอื่นๆ ก็กลับมารอคำสั่งที่เมืองหลวง พวกเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่ชายแดนด้านตะวันตกอันชิงอวี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย เขาอ้าปากแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ตอบรับแผ่วเบาหยวนกังพยักหน้าเล็กน้อย “ช่วงนี้ พวกนายลำบากมากบนทุ่งหิมะ……งานที่เหลือในค่ายฝึกอบรมก็ให้พวกเราจัดการเถอะ พวกนายไปพักผ่อนให้เต็มที่ซะ”หยวนกังตบไหล่อันชิงอวี๋ ส่งยิ้มให้คนอื่นๆ แล้วหันหลังพาเหล่าทหารใหม่ตรงไปยังค่ายฝึกอบรมอันชิงอวี๋และคนอื่นๆ ยืนเงียบอยู่ที่เดิม[ต่อไปเราจะไปไหนกัน?] เสียงของเจียงเอ่อร์ดังขึ้นจากลำโพงบลูทูธที่เอวของเขาอันชิงอวี๋พูดอย่างช้าๆ ว่า “กลับไปที่สำนักงานใหญ่กันเถอะ……รอให้ผู้บัญชาการจั่วกลับมา บางทีทุกอย่างอาจจะมีคำตอบแล้ว”พวกเขาเดินออกจากประตูใหญ่ของสนามบินทหาร กำลังจะจากไป แต่ก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อฮู้ดสีแดงสดมายืนขวางหน้าพวกเขาไว้เด็กหนุ่มคนนั้นเคี้ยวหมากฝรั่งพลางมองสำรวจพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วกล่าวว่า “พวกนายคือสหายของหลินชีเยี่ยใช่ไหม?”
