ค่อยๆ ดำเนินไปก็หยุดชะงักลงทันทีไป๋หลี่พั่งพั่งลุกขึ้นยืน กำลังจะเข้าร่วมสนามรบ แต่แล้วก็สัมผัสถึงบางอย่าง จึงหันมองออกไปยังทิศทางหนึ่ง“ในที่สุดก็มาแล้ว……”หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ร่างของเขาก็หายวับไปจากสนามรบนี้ ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน……ตูม! ตูม! ตูม!!สายฟ้าสีขาวซีดหลายสายตกลงมาจากหมู่เมฆ ฟาดเสื้อคลุมบนร่างของไอซิสจนไหม้เกรียมเธอหลบหลีกแสงรัตติกาลจากฝ่ามือของหลินชีเยี่ยไปพลาง แบ่งสมาธิต่อสู้กับไหลฝู สัตว์สายฟ้าที่เคลื่อนไหวว่องไวไปพลาง ร่างของเธอถอยร่นติดๆ กัน ดูอเนจอนาถยิ่งนักหลินชีเยี่ยสวมเสื้อคลุมยาวสีรัตติกาลสะบัดพลิ้วในพายุหิมะ มือขวาที่ขาดหายไปกำลังสร้างกระดูกและเนื้อขึ้นใหม่ภายใต้ฤทธิ์ของพลังเทวะแห่งความเยาว์วัย ค่อยๆ คืนชีพในขณะเดียวกัน พื้นดินสีเขียวสดใต้เท้าของเขาก็แผ่ขยายออกไปราวกับคลื่นน้ำ ทุกครั้งที่ไอซิสพยายามดึงพลังชีวิตจากพื้นดินเพื่อสร้างพืชพรรณ มันก็จะถูกกลืนกินจนหมดสิ้นโดย [สวนลับนิรันดร์] พลังชีวิตบริสุทธิ์ไหลย้อนกลับไปหล่อเลี้ยงหลินชีเยี่ย ทำให้มือขวาที่ขาดของเขาฟื้นคืนสภาพได้เร็วขึ้นแม้จะเป็นเช่นนั้น หลินชีเยี่ยก็ไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย กลับขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้นแขนที่ขาดสามารถซ่อมแซมได้ แต่เวลาที่เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปนั้นเหลือน้อยเต็มที เมื่อเวลาสถิตวิญญาณของบรากีสิ้นสุดลง และผลของ [เพรียกหาวิญญาณ] หมดไป เขาก็จะต้องตาย เมื่อถึงตอนนั้นศิลาศักดิ์สิทธิ์ก็จะ
