ไม่มีใครคุ้มครองและจะถูกเปิดเผยต่อหน้าไอซิสอย่างสิ้นเชิงไม่สามารถปล่อยให้ไอซิสลากเวลาต่อไปได้อีกแล้ว……ดวงตาทั้งสองของหลินชีเยี่ยหรี่ลงเล็กน้อย“เธอไม่ใช่อยากฆ่าฉันหรอกเหรอ?”หลินชีเยี่ยก้าวออกไปหนึ่งก้าว ความมืดมิดของรัตติกาลแผ่ซึมออกมาจากชายเสื้อของเขา ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นจ้องมองอย่างสงบนิ่งไปยังไอซิสที่ถอยหลังไม่หยุด เอ่ยปากอย่างเรียบเฉย “มาสิ ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ไอซิสเทพีแห่งชีวิตผู้ยิ่งใหญ่ทำไมถึงได้ดูอับจนหนทางภายใต้มือของมนุษย์ธรรมดาแบบนี้?”ไอซิสชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นความโกรธที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอันเย็นชาของเธอ คำพูดเรียบๆของหลินชีเยี่ยนั้นเหมือนการทำร้ายจิตใจ มันแทงตรงเข้าไปยังจุดที่อัดอั้นที่สุดในใจของเธอ ทั้งที่เขาควรจะเป็นเพียงแมลงตัวหนึ่งที่เธอสามารถตบตายได้ด้วยมือเดียว แต่ตอนนี้กลับกดข่มเธอได้อย่างไม่มีเหตุผล และเธอก็ไม่มีพลังที่จะต่อกรได้เลยความทะนงและศักดิ์ศรีของเธอในฐานะเทพเจ้าถูกเหยียบย่ำจนไร้ค่าโดยมนุษย์ธรรมดาตรงหน้านี้เธอขมวดคิ้วแน่น โทสะในใจลุกโชนอย่างรุนแรง ร่างของเธอไม่ได้ถอยหลังแต่กลับก้าวไปข้างหน้า ทนรับสายฟ้าที่ถูกเรียกลงมาโดยไรจูและก้าวออกไปหนึ่งก้าว ร่างกายทะลุผ่านแสงสายฟ้า พลังเทวะอันเกรียงไกรพลุ่งพล่าน กลายเป็นเถาวัลย์นับไม่ถ้วนที่มีหนามแหลมคมห้อยลงมา พุ่งเข้าหมายจะบีบรัดร่างของหลินชีเยี่ยร่างของหลินชีเยี่ยกลายเป็นสีของรัตติกาล เคลื่อนไหวหลบหล
