ไหวและหายไปจากที่เดิม แล้วปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งบนพื้นหิมะห่างออกไปหลายร้อยเมตรเลือดสดๆ หยดลงมาจากปลายนิ้วทีละหยด ไป๋หลี่พั่งพั่งก้มมองรูเลือดบนไหล่ของตัวเอง สีหน้าหม่นลงเล็กน้อยเขาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา“ระดับพลังยังต่ำเกินไป การใช้แค่หรูอี้ต่อสู้กับเทพสององค์นั้นยากเกินไปแล้ว……”เสียงระเบิดดังต่อเนื่องมาจากที่ไกลๆ หลังจากผลักไสไป๋หลี่พั่งพั่งออกไปแล้ว เทพทั้งสามในเก้าเสาหลักก็ใช้วิธีรุนแรง เริ่มโจมตีราชันทมิฬทันทีลม พิภพ และท้องฟ้า พลังเทวะอันทรงพลังทั้งสามประเภทโจมตีร่างยักษ์ใหญ่อย่างต่อเนื่อง เพียงชั่วครู่ก็ทำให้มันบาดเจ็บสาหัสเปลวเพลิงอำมหิตที่ไหลเวียนรอบร่างยักษ์ใหญ่ มองเห็นได้ชัดว่าหรี่ลง การเคลื่อนไหวช้าลงเรื่อยๆ แม้แต่โซ่ที่ทะลุผ่านร่างของมันก็ยิ่งเลือนรางลงเมื่อเห็นภาพนี้ สายตาของไป๋หลี่พั่งพั่งก็เบิกโพลง“แย่แล้ว…… ‘คุก’ กำลังจะกักขังมันไว้ไม่อยู่แล้ว”เขาใช้มือข้างเดียวทำท่าร่ายคาถา แล้วร่างก็หายไปจากที่เดิมอีกครั้งบนสนามรบอันดุเดือด ร่างยักษ์ใหญ่นั้นถูกโซ่พันธนาการไว้กับที่ ไม่สามารถถอยได้ ได้แต่จมอยู่ในการโจมตีร่วมกันของเทพทั้งสามองค์พลังเทวะอันน่าสะพรึงกลัวกระหน่ำลงบนร่างยักษ์ใหญ่ บีบให้มันคุกเข่าลงกับพื้น ทำให้พื้นดินแตกออกเป็นรอยแยก ดวงตาสีดำที่ไร้ม่านตาของมันจ้องมองเงาร่างของเทพทั้งสามบนท้องฟ้าอย่างดุดัน ราวกับไฟโทสะที่ลุกโชนไม่มีวันดับเปลวเพลิงอำมหิตสีดำพลุ่งพล่านรอบตัวม
