ในทันทีที่เห็นเหรียญตรานั้น ความรู้สึกเรียกร้องอันลึกลับได้พุ่งขึ้นมาในใจของหลินชีเยี่ยความรู้สึกนี้ช่างแปลกประหลาด ราวกับว่าทุกสิ่งถูกลิขิตไว้แล้ว ในขณะที่เหรียญตรานอนอยู่บนพื้นหิมะ สะท้อนใบหน้าไหม้เกรียมและเน่าเปื่อยของเขา ภาพมากมายผ่านเข้ามาในสมองของเขาราวกับภาพยนตร์ในคืนฝนตก จ้าวคงเฉิงชักดาบฆ่าปีศาจ…นอกม่านหมอก โจวผิงโบกกระบี่สังหารเทพ…ที่ด่านเฉินหลง หลูชิวส่งข่าวจนตัวตายริมชายแดน…เหล่าเทพต้าเซี่ยสละชีพกลายเป็นศิลาศักดิ์สิทธิ์……แสงสว่างที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกเขา ตอนนี้ หลินชีเยี่ยก็มองเห็นมันแล้วมันอยู่บนเหรียญตรานั้นมันอยู่บนตัวเขามาตลอด ระยะห่างระหว่างมันกับตัวเขาดูเหมือนจะใกล้มาก แต่ก็ดูเหมือนจะไกลมากเช่นกันหลินชีเยี่ยที่ร่างกายไหม้เกรียมไปทั้งตัว ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปราวกับกำลังอุ้มสมบัติล้ำค่า ขุดแสงสว่างนั้นออกมาจากกองหิมะ แล้วกอดไว้ในอุ้งมือของตัวเองสิ่งที่ตกอยู่บนพื้นหิมะไม่ใช่แค่เหรียญตราเท่านั้น แต่ยังเป็นความเชื่อและภารกิจของหน่วยพิทักษ์ราตรีที่ขาดหายไปจากใจของหลินชีเยี่ยนั่นคือสิ่งที่เขาสูญเสียไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และเป็นสาเหตุหลักของความสับสนและการตั้งคำถามกับตัวเองของเขา เมื่อเขากำเหรียญตรานี้ไว้ในมือ ความสับสนและความสงสัยทั้งหมดในใจของเขาดูเหมือนจะได้รับคำตอบหลินชีเยี่ยคลี่ยิ้มเขายิ้มอย่างมีความสุข แม้ว่ามันจะทำให้มุมปากที่ไหม้เกรียมแตกออกเป็นรอยเลือดน่ากลัว
