“เจ้ายังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?”ไอซิสหรี่ตามองดูหลินชีเยี่ยที่อยู่หน้าศิลาศักดิ์สิทธิ์ปกป้องต้าเซี่ย ราวกับรับรู้บางสิ่งบางอย่าง “บนร่างของเจ้า มีกลิ่นอายของชีวิตและความเยาว์วัย……”มือที่ถือดาบของหลินชีเยี่ยค่อยๆ ถูกห่อหุ้มด้วยเนื้อและเลือด ผิวหนังอ่อนนุ่มที่เพิ่งเกิดใหม่เปล่งประกายสีชมพูอ่อน เขาอดทนต่อความเจ็บปวดรวดร้าวของจิตวิญญาณ เปิดริมฝีปากเบาๆ บทเพลงตะวันตกโบราณที่ไพเราะดังออกมาจากลำคอของเขา“……สูดกลิ่นหอมของโลหิต ข้าพบวิหารแห่งการพักพิงวิญญาณ ภาพซากปรักหักพัง วิญญาณร้องเพลงอย่างเสเพล ดอกโรสแมรี่สีดำบานสะพรั่ง เถาวัลย์เลื้อยงอกงาม วิญญาณเหลียวมอง ศรัทธาในจันทราสีโลหิต……”พร้อมกับเสียงของหลินชีเยี่ย ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด พื้นดินใต้เท้าของทั้งสองคนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทันที เถาวัลย์สีดำมากมายพุ่งออกมาจากหิมะราวกับหนวด พุ่งเข้าจับไอซิสที่สวมเสื้อคลุมสีเขียวอย่างรวดเร็วแสงสีแดงอ่อนๆ สาดลงมาจากท้องฟ้า ลมสีเทาดำราวกับมาจากยมโลก ม้วนตัวรอบร่างของเธอ ใบหน้าซีดขาวน่าขนลุกหลายหน้าอ้าปากกว้าง กัดฉีกร่างของเธออย่างดุร้ายดวงตาที่หรี่ลงของไอซิสไม่มีความรู้สึกใดๆ เธอยกปลายนิ้วขึ้นเบาๆ ต้นกล้าผักเล็กๆมากมายงอกออกมาจากใต้เท้าของเธอ ในพริบตาก็ปกคลุมผิวของเถาวัลย์สีดำเหล่านั้น ดูดซับสารอาหารและพลังจิตอย่างละโมบเพียงไม่กี่วินาที เถาวัลย์เหล่านั้นก็แห้งกรอบและแตกสลายไป ไอซิสโบกมือเบาๆ ลมแล
