ห้วงภวังค์ พลังแห่งการเวียนว่ายตายเกิดค่อยๆ คลี่คลายออกราวกับการรื้อเส้นไหมออกจากรังไหม เส้นผมสั้นของไป๋หลี่พั่งพั่งยาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวพรรณเนียนนุ่มราวกับหยก เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นแม้รูปร่างจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่กลับดูสง่างามและองอาจมากขึ้นไป๋หลี่พั่งพั่งหยิบไม้ไผ่ออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วรวบผมยาวขึ้นเป็นมวย เสื้อคลุมสีแดงเข้มพลิ้วไหว กลายเป็นชุดคลุมยาวที่แผ่รัศมีสีแดงอ่อนเขาถือคทาหรูอี้ในมือ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น รอยดาวพาดผ่านดวงตา ลึกล้ำราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน“มีเวลาแค่ครึ่งก้านธูป……”เขาถอนหายใจ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา โบกคทาหรูอี้ในมือ ม่านสีขาวของวิถีบดบังรูปร่างอย่างสมบูรณ์ ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของเขาร่างพลันพลิ้วไหว พุ่งไปยังหลักศิลาสีดำ……หน้าศิลาศักดิ์สิทธิ์หลินชีเยี่ยกุมหน้าผาก เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นที่ขมับ รู้สึกราวกับจิตวิญญาณกำลังจะถูกฉีกออก จนทรมานแสนสาหัสเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาข้างซ้ายเปล่งประกายสีทองอ่อน ส่วนดวงตาข้างขวากลับมีสีเขียวอ่อนตามธรรมชาติพลังสองสายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับผสานเข้าหากัน พลังเทวะแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาบรากีอาจไม่รู้ตัว แต่หลินชีเยี่ยรู้ดีว่าหลังจากที่เขารับวิญญาณของบรากีมา เขาไม่ได้รับเพียงแค่พลังของเทพแห่งบทกวีเท่านั้น แต่ยังได้รับพลังของเทพีแห่งความเยาว์วัยด้วยบรากีและภรรยาของเขา อิดุนน์ ใช้หัวใจร่วมกัน เป็นเทพสององค์ในร่างเดียว ทั้งวิญญา
