่งมั่น จับด้ามดาบกลับด้าน แทงคมดาบเข้าไปในท้องอย่างรุนแรงความเจ็บปวดแล่นขึ้นมา ไป๋หลี่พั่งพั่งครางเบาๆ เขาโค้งตัวลงอย่างทรมาน ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโตมือขวาที่กำด้ามดาบแน่นไม่ได้คลายออกแม้แต่น้อย แต่กลับกำแน่นขึ้นไปอีก เขาสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ ใช้แรงกรีดท้องของตัวเองอย่างช้าๆเลือดสดย้อมเสื้อผ้าเป็นสีแดงฉาน หยดลงบนพื้นหิมะด้านล่าง แผ่ซึมออกเป็นแอ่งเลือดสีแดงเข้มอย่างรวดเร็วไป๋หลี่พั่งพั่งก้มหน้าลงมองแผลเหวอะหวะที่ท้อง ใบหน้าซีดเผือดไม่แสดงอารมณ์มากนัก เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นอย่างเงียบๆ แล้วล้วงเข้าไปในแผลนั้น……ไม่กี่วินาทีต่อมา คทาหรูอี้ที่เปล่งแสงสีขาวอ่อนก็ถูกกำไว้ในมือแม้ว่ามือ ท้อง และขาของไป๋หลี่พั่งพั่งจะเปื้อนเลือดไปทั่วแล้ว แต่พื้นผิวของคทาหรูอี้นี้กลับไม่มีคราบเลือดติดอยู่เลย เมื่อมันสัมผัสกับอากาศ กระแสพลังน่าพิศวงก็ไหลออกมา ทำให้คนที่มองเพียงแวบเดียวก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะไป๋หลี่พั่งพั่งกำคทาหรูอี้ไว้แน่น หยิบผ้าพันแผลออกมาพันคร่าวๆ ก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากเขาถือคทาหรูอี้ไว้ เชิดหน้าขึ้น พึมพำบทสวดเต๋าที่เข้าใจยากและทุ้มต่ำออกมาจากริมฝีปาก“……หยกเปล่งประกายสว่างไสว ทองสะท้อนความจริงแท้ รวมตัวกันเป็นความงาม ห่อหุ้มจิตวิญญาณ”เมื่อสิ้นเสียง คทาหรูอี้ในมือพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีขาวแผ่ซ่านออกมา ท่วมทับร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งจนมิดในม่านหมอกแห่งวิถีที่ดูเหมือน
