ที่ราบสูงปามีร์ด้านนอกหน่วยป้องกันชายแดนคาอวี้เสินบนทุ่งหิมะอันว่างเปล่า แถวของทหารใหม่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ หลินชีเยี่ยยืนอยู่ด้านหน้าพวกเขา ด้านหลังคือสมาชิกของหน่วยม่านราตรีที่ยืนเรียงแถวเช่นกันหลินชีเยี่ยกวาดตามองใบหน้าของพวกเขาทีละคนทหารใหม่เหล่านี้ส่วนใหญ่ก้มหน้าหงอย ใบหน้าเต็มไปด้วยความท้อแท้และหม่นหมอง มีเพียงส่วนน้อยที่เชิดหน้าชูอก ดวงตาเปล่งประกายสดใสระบบการทดสอบครั้งนี้ คัดทหารใหม่ออกไปกว่าสี่ร้อยนาย ตามที่วางแผนไว้ก่อนการทดสอบ คุณสมบัติในการเข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรีของพวกเขาถูกหลินชีเยี่ยยึดคืนทั้งหมด ส่วนคนที่ยืนตัวตรง ดูเต็มไปด้วยพลังและความมีชีวิตชีวานั้น ส่วนใหญ่เป็นทหารใหม่ที่ผ่านการทดสอบเจ็ดวันและปีนขึ้นยอดเขากงเก๋อสำเร็จ“ฉันรู้ว่าพวกนายยังมีข้อสงสัยเกี่ยวกับการทดสอบครั้งนี้” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “ก่อนที่จะเริ่มสรุปผลการทดสอบครั้งสุดท้ายนี้ มีใครจำได้ไหมว่าฉันเคยถามคำถามอะไรกับพวกนายก่อนเริ่มการทดสอบ?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทหารใหม่ที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง ไม่นานก็มีคนนึกขึ้นได้และเอ่ยปากว่า “รายงาน!”“ว่ามา”“ก่อนการทดสอบเริ่มขึ้น คุณเคยถามว่า ‘ถ้าความสามารถของพวกเราไม่เพียงพอที่จะรับภาระหน้าที่ในการปกป้องต้าเซี่ย แล้วทำไมเราถึงต้องก้าวเข้าสู่สนามรบ’ ?”หลินชีเยี่ยพยักหน้า สายตากวาดมองไปยังทหารใหม่ตรงหน้า“ตอนนี้ มีใครสามารถตอบคำถามนี้ได้ไหม?”ทหารใหม่เ
