งยหน้าขึ้นเล็กน้อย ในกลุ่มทหารใหม่ที่ถูกคัดออกไปอยู่กองทหารชายแดน มีบางคนอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ดวงตากลับเผยความสับสนออกมา หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง พวกเขาก็ก้มหน้าลงและตกอยู่ในความเงียบซูเจ๋อยืนอยู่ท่ามกลางทหารใหม่ที่ถูกคัดออก เมื่อได้ยินคำถามนี้ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อยไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็นึกถึงเคอจ่างหลินในวันนั้น เขานั่งอยู่ตรงนั้น ตบโต๊ะแล้วชี้ไปนอกกองทหารชายแดน พูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ถ้าชายแดนแตก บ้านของฉันจะทำยังไง?”ในหัวของเขาปรากฏภาพของทหารที่ประจำการอยู่ชายแดน ซึ่งในช่วงไม่กี่วันนี้ได้อยู่ร่วมกับเขา พวกเขาสวมเสื้อทหารตัวหนา ถือปืนยืนอยู่บนเส้นพรมแดน กินอาหารที่เย็นชืด นอนบนเตียงไม้แข็งๆ แต่กลับยืนหยัดท่ามกลางลมหนาวใช้แผ่นหลังที่ตรงตระหง่านค้ำจุนการป้องกันชายแดนของประเทศทั้งหมดในความคิดของเขา ปรากฏภาพของเทพต้าเซี่ยมากมายที่พุ่งเข้าหาหลักศิลาโดยไม่คำนึงถึงชีวิตตัวเองเมื่อไม่นานมานี้ไม่รู้ทำไมในดวงตาของซูเจ๋อ ภาพของทหารที่ปกป้องชายแดนและเงาเทพต้าเซี่ยที่พุ่งเข้าหาศิลาราวกับหิ่งห้อยบินเข้ากองไฟ กลับค่อยๆ ซ้อนทับกัน ซูเจ๋อผงกศีรษะขึ้น ดวงตาเปล่งประกายแห่งความแจ่มชัดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!“รายงานครับ!”ดวงตาของหลินชีเยี่ยสว่างวาบ เขาหันไปมองซูเจ๋อแล้วเอ่ยอย่างสงบ “พูดมา”เขาสูดหายใจลึก แล้วตะโกนว่า“ผม… ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมพูดถูกหรือไม่ แต่ผมรู้สึกว่า……ถ้าความสามารถ
