ของพวกเราไม่เพียงพอที่จะรับภาระอันหนักอึ้งในการปกป้องต้าเซี่ยแล้วไม่ไปสนามรบ ไม่คู่ควรกับหน่วยพิทักษ์ราตรีแล้วล่ะก็……ในโลกนี้ก็คงไม่มีใครคู่ควรที่จะเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีเลย!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทหารใหม่ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตะลึงงันหลินชีเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทั้งสนามเงียบกริบ ซูเจ๋อกลืนน้ำลาย รวบรวมความกล้าพูดต่อไปว่า“การปกป้องต้าเซี่ยไม่ใช่เรื่องที่จะวัดกันด้วยความสามารถว่าเพียงพอหรือไม่ อย่าว่าแต่พวกเราเลย แม้แต่ครูฝึกหลิน แม้แต่ผู้บัญชาการจั่ว แม้แต่เทพเจ้า ก็ไม่กล้ารับรองว่าตนมีความสามารถเพียงพอที่จะปกป้องประเทศนี้ได้อย่างแน่นอน! มิฉะนั้น อัตราการเสียชีวิตและบาดเจ็บของหน่วยพิทักษ์ราตรีก็คงไม่สูงขนาดนั้น และเหล่าเทพต้าเซี่ยก็คงไม่ต้องสละชีพกลายเป็นหลักศิลาเพื่อปกป้องชาวต้าเซี่ย”ซูเจ๋อยกมือชี้ไปที่กองทหารชายแดนที่อยู่เบื้องหลังตน “ชาวบ้านที่เฝ้าชายแดนเหล่านี้ เป็นเพียงคนธรรมดา แต่พวกเขายังสามารถถือปืนมาประจำการที่ชายแดนของต้าเซี่ยได้ หากเกิดภัยพิบัติจริงๆ พวกเขาคงไม่มีทางต้านทานได้……แต่พวกเขาก็ยังมา ผู้อ่อนแอมีวิธีปกป้องแบบผู้อ่อนแอ ผู้แข็งแกร่งก็มีวิธีปกป้องแบบผู้แข็งแกร่ง การปกป้องต้าเซี่ยไม่ได้ต้องการพลังที่เด็ดขาดพอที่จะทำทุกอย่างได้ แต่ต้องการความตั้งใจที่จะยืนหยัดเป็นแนวหน้าเพื่อผู้คนนับล้านในยามที่ภัยพิบัติมาถึง”คำพูดของซูเจ๋อนั้นหนักแน่นและทรงพลัง หลังจากท
