แสงอาทิตย์ส่องผ่านเมฆหมอก ทอดลงบนยอดเขาหิมะขาวโพลนที่ทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา เคลือบขอบภูเขาด้วยแสงสีทองอ่อนหลินชีเยี่ยมองไปยังหมอกสีเทาขาวที่ม้วนตัวไม่หยุดนอกเขตชายแดน เขานั่งอยู่บนยอดเขาราวกับรูปปั้น ผ้าคลุมสีแดงเข้มปูลงบนหิมะ ดูราวกับจุดหมึกสีแดงบนโลกสีขาวบริสุทธิ์มือที่หยาบกร้านยื่นออกมาจากด้านหลังของเขา ในมือถือกล่องบุหรี่ มีบุหรี่มวนหนึ่งโผล่ออกมาจากกล่อง รอคอยให้ใครสักคนดึงออกไป“สูบสักมวนไหม?”เสียงของเสิ่นชิงจู่ดังขึ้นจากด้านหลังหลินชีเยี่ยเห็นกล่องบุหรี่ตรงหน้า เขาชะงักเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับกล่องบุหรี่ทั้งกล่องมาอย่างเหม่อลอยเสิ่นชิงจู่มองมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ยืนนิ่งอยู่กับที่“สูบมากไปไม่ดีต่อสุขภาพนะ” เสิ่นชิงจู่นั่งลงข้างๆ เขา แล้วแย่งกล่องบุหรี่กลับมา หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนส่งให้หลินชีเยี่ย แล้วเก็บที่เหลือกลับเข้ากระเป๋าของตัวเอง “ให้นายหนึ่งมวนก่อน ถ้าคราวหน้านายอยากได้ ก็มาขอฉันอีก”“อืม” หลินชีเยี่ยพยายามเลียนแบบเสิ่นชิงจู่อย่างเก้ๆ กังๆ โดยคาบบุหรี่ไว้ในปากเสิ่นชิงจู่เอานิ้วมือมาใกล้ๆ ปลายบุหรี่ แล้วขยี้เบาๆ จนเกิดประกายไฟเล็กๆ แสงไฟสีส้มเหลืองลุกไหม้กระดาษมวนบุหรี่สีขาว ควันลอยฟุ้งขึ้นมา“แค่กๆๆ……” หลินชีเยี่ยไอออกมาอย่างรุนแรงเสิ่นชิงจู่ตบหลังเบาๆ ราวกับเป็นพ่อคน พลางแสดงสีหน้าเหมือนรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก หนีบบุหรี่ไว้ระ
