เมื่อได้ยินคำนี้ ซือเสี่ยวหนานรู้สึกดีใจในใจ เธอกอดโถโอสถแล้วโค้งคำนับซีหวังหมู่อย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกไปนอกหมอกหนา“เดี๋ยวก่อน”เมื่อได้ยินสองคำนี้ ซือเสี่ยวหนานหยุดฝีเท้าทันทีเธอหันกลับมาอย่างแข็งทื่อ เห็นซีหวังหมู่ค่อยๆ เดินมาอยู่ด้านหลังเธอ แล้วหยิบโถโอสถอมตะออกจากอ้อมอกของเธอซีหวังหมู่กล่าว “ยาพิษกลืนวิญญาณที่เจ้าเอาไป สำหรับเทพเจ้าแล้ว พิษอาจจะไม่แรงพอ……” เธอหยิบโอสถเม็ดสีเขียวเข้มออกจากโถ แล้วใส่โอสถสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าไปแทน “เปลี่ยนเป็นอันนี้ อาจจะได้ผลดีกว่า”ซือเสี่ยวหนานรับโถโอสถที่ซีหวังหมู่ยัดคืนมา ยืนนิ่งอยู่กับที่ซีหวังหมู่ลังเลครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอีกครั้ง “นอกจากนี้ ข้าจะให้อีกสิ่งหนึ่งกับเจ้า……”เธอยื่นมือออกมา แล้วเขียนอะไรบางอย่างลงบนฝ่ามือของซือเสี่ยวหนาน“นี่คือ?”ซีหวังหมู่เอ่ยแผ่วเบา สายตาของซือเสี่ยวหนานค่อยๆ สว่างขึ้น“ขอบพระคุณพระนางค่ะ”เธอโค้งคำนับอีกครั้ง จากนั้นก็อุ้มโถโอสถสองใบ รีบมุ่งหน้าออกไปนอกหมอกอย่างรวดเร็วจ้องมองร่างของซือเสี่ยวหนานหายไปในหมอก ซีหวังหมู่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หลังจากผ่านไปนาน ก็ถอนหายใจยาว“โอสถอมตะได้เข้าสู่โลกมนุษย์แล้ว ดูเหมือนว่าโอสถนิรันดร์ก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกัน แต่ถ้าเป็นเช่นนี้……”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุดเหนือศีรษะ“เทียนจุน นี่คือสิ่งที่ท่านต้องการใช่หรือไม่……”……หลิน
