ชีเยี่ยเดินไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยโดยไม่รู้ตัว ในไม่ช้าก็มาถึงหน้าประตูหน่วยป้องกันชายแดนคาอวี้เสินสิ่งที่เกินความคาดหมายของเขาคือ ตอนนี้ภายในกองกำลังชายแดนเงียบสงัด มองจากนอกประตูเข้าไป ลานโล่งกว้างไม่มีใครอยู่เลยสักคนจากขอบเขตที่มองเห็น ที่นี่ก็ควรจะถูกรวมอยู่ในพื้นที่ของภาพตัดแห่งกาลเวลาด้วย……ทำไมถึงเงียบขนาดนี้?หลินชีเยี่ยไม่ได้วาร์ปผ่านประตูที่ปิดสนิทเข้าไปโดยตรง เพราะที่นี่มีทหารธรรมดาอยู่มากมาย การใช้ผนึกต้องห้ามต่อหน้าพวกเขาอาจจะก่อให้เกิดความสงสัยโดยไม่จำเป็น เขาเดินตรงไปที่ประตู พูดคุยกับทหารกองร้อยชายแดนที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก ไม่นาน อันชิงอวี๋ก็เดินออกมาจากค่ายทหาร“ชีเยี่ย นายกลับมาแล้วเหรอ?”“อืม” หลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ “ทำไมที่นี่ถึงเงียบจัง?”“อ๋อ ตอนที่ภาพฉายแห่งกาลเวลาเพิ่งเริ่มต้น ฉันก็มาดูแลที่นี่แล้ว ฉันสั่งให้พวกเขาทั้งหมดอยู่ในหอพัก ห้ามออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาต”“สมแล้วที่เป็นนาย” หลินชีเยี่ยถอนหายใจ “แล้วสถานการณ์ของทหารใหม่เป็นยังไงบ้าง?”“ก็ไม่เลวนะ ฉันสังเกตอย่างละเอียดแล้ว ดูเหมือนว่าในหมู่พวกเขามีคนที่เข้าใจแล้วไม่น้อยเลย ส่วนคนที่ยังดูสับสนอยู่บ้าง หลังจากได้เห็นภาพฉายแห่งกาลเวลานั้นกับตา ก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว” อันชิงอวี๋เว้นวรรคแล้วพูดต่อ “ส่วนทหารใหม่จากยอดเขากงเก๋อ พั่งพั่งกับพี่คนเท่กำลังนำทีมมา คำนวณเวลาแล้วก็น่าจะมาถึงแล้ว”อันชิงอวี๋มองเวลา ยั
