ที่ราบสูงปามีร์ทางทิศใต้ดาบตรงเล่มหนึ่งฟันผ่านอากาศ ตัดเข้าที่ต้นขาของชายชุดดำในพริบตา ทิ้งรอยแผลน่าสยดสยองไว้ชายชุดดำครางแผ่วเบา ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลพยายามก้าวเดินอย่างยากลำบากบนพื้นหิมะ ก่อนจะล้มลงอย่างอ่อนแรง เลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลทั่วร่างค่อยๆ แผ่ซึมเป็นสีแดงฉานบนหิมะขาวร่างแยกของโลกิกัดฟันแน่น ยกมือขวาขึ้น เส้นด้ายสีดำหลายเส้นพยายามสานเป็น ‘กลลวง’ แต่ถักได้เพียงครึ่งเดียวก็พังทลายลง พลังศักดิ์สิทธิ์ในร่างหมดสิ้นแล้ว ไม่สามารถใช้ ‘กลลวง’ หลบหนีไปจากที่นี่ได้อีก“พลังศักดิ์สิทธิ์ของร่างแยกถึงขีดจำกัดแล้วสินะ……” ร่างแยกของโลกิแค่นเสียงเย็นชา หันไปมองอีกฝั่งแสงไฟของจักรยานไฟฟ้าทะลุผ่านพายุหิมะ สองร่างนั่งอยู่บนรถ ราวกับยมทูตที่มาเก็บเกี่ยววิญญาณ ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้จั่วชิงในชุดคลุมสีแดงเข้มกระโดดลงจากรถ เอื้อมมือดึงดาบที่ปักอยู่ในหิมะกลับมา มองโลกิที่ล้มอยู่ตรงหน้าอย่างสงบ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“ทำไมไม่วิ่งหนีล่ะ?”“หน่วยพิทักษ์ราตรีของต้าเซี่ยสินะ?” โลกิหัวเราะเยาะ “ไล่ล่าฉันถึงสองครั้ง ความแค้นนี้ฉันจำไว้แล้ว อย่าคิดว่าพวกนายชนะ……ของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกนาย อีกไม่นานก็จะมาถึงแล้ว”สิ้นเสียง ร่างของโลกิพลันบิดเบี้ยว ของเหลวสีดำไหลทะลักออกมาจากร่างนั้น ท่วมท้นลงบนพื้นหิมะ รวมตัวกันเป็นหูสีดำที่แตกออกเหลิ่งเซวียนที่บาดเจ็บทั่วร่างหมดสติไปแล้ว ล้มฟุบลงบนหิมะไม่ได้สติ“เป็นร่า
