องซือเสี่ยวหนาน ตกลงในมือของนางสายตาของซีหวังหมู่หยุดอยู่ที่โถโอสถที่เขียนว่า ‘โอสถอมตะ’ ชั่วขณะ ดวงตางามหรี่ลงเล็กน้อย“การขโมยโอสถอมตะจากบึงเหยาเป็นความผิดร้ายแรง” ซีหวังหมู่ละสายตาจากโถโอสถ มองลงมายังซือเสี่ยวหนานที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า แล้วกล่าวเสียงเรียบ “เจ้า……ยอมรับผิดหรือไม่?”ซือเสี่ยวหนานมองโถสองใบในมือของอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอย ดวงตาเต็มไปด้วยความดิ้นรน เธอกัดฟันแน่นราวกับตัดสินใจบางอย่าง แล้วซบหน้าผากลงบนพื้นหิมะเธอคุกเข่าลงบนพื้นหิมะทั้งตัว“หน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ย ซือเสี่ยวหนาน… ขอให้พระนางโปรดอนุญาตให้ฉันผ่านไป”เมื่อได้ยินคำว่า ‘หน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ย’ สายตาของซีหวังหมู่พลันหยุดนิ่ง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองซือเสี่ยวหนานที่อยู่ใต้เท้า“เจ้าขโมยโอสถอมตะ ก่ออาชญากรรมร้ายแรง เหตุใดข้าจึงต้องปล่อยเจ้าไป?”“ดิฉันขโมยโอสถเพราะมีคนที่ต้องช่วยเหลือ และมีสิ่งที่ต้องทำ” ซือเสี่ยวหนานสูดหายใจลึก เงยหน้าขึ้นจากพื้นหิมะ สบตากับซีหวังหมู่อย่างมุ่งมั่น “แม้ฉันจะขโมยยา แต่ฉันกล้าสาบานต่อฟ้าว่า การกระทำของฉันจะไม่ทำให้ต้าเซี่ยต้องอับอายแม้แต่น้อย! ขอพระนางโปรดพิจารณาด้วย!”เมื่อซือเสี่ยวหนานพูดจบ เธอก็ก้มศีรษะลงบนพื้นหิมะอีกครั้งซีหวังหมู่เห็นดังนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เธอพลิกฝ่ามือ กระจกคุนหลุนพลันปรากฏขึ้นในมือโดยอัตโนมัติ เธอหันด้านกระจกไปทางหญิงสาวที่คุกเ
